De betoverende schoonheid, gratie en eisende techniek van Spaanse dans hebben publiek al eeuwenlang geboeid. Bolero, fandango, flamenco (om er maar een paar te noemen) - deze dansstijlen zijn absoluut uniek en hebben een enorme invloed gehad op populaire dans vandaag. Leren over de geschiedenis van Spaanse dans kan alleen leiden tot een diepere waardering voor deze grote culturele kunstvorm.
Een korte definitie kan helpen voordat we in de geschiedenis van Spaanse dans duiken. Zoals uitgelegd op de website van Carmen de Vicente, is Spaanse dans een parapluvorm die verschillende specifieke dansvormen omvat, waaronder folklore, flamenco, klassieke Spaanse dans ("estilización"), 18e-eeuwse dansen, ballet (klassieke dans), en kastañuelas. In dit artikel zullen de twee populairste vormen van Spaanse dans besproken worden: bolero en flamenco.
Volgens het online artikel van Enforex over de geschiedenis van Spaanse dans, is de Bolero de oudste vorm van Spaanse dans. In 1780, zoals genoteerd door de Sweetswings Dance History Archives website, begon een balletdanser genaamd Sebastian Zerezo deze volksdans in zijn balletchoreografie te gebruiken, wat leidde tot een toename in de populariteit van bolero. Bolero lijkt op de fandango en is de nationale dans van Spanje. In moderne tijden is bolero verder ontwikkeld in Cuba, maar de Cubaanse en Spaanse versies zijn eigenlijk heel anders.
De geschiedenis van de flamenco is zo complex en fascinerend als de dans zelf. De exacte data van de oorsprong zijn onbekend, maar volgens de Dansgeschiedenis website van Latin Ballet of Virginia, begon het waarschijnlijk te ontwikkelen rond de tijd van de Spaanse Inquisitie (1391). Tijdens deze vroege periode was flamenco niet aangewezen als een specifieke dansvorm; het was een bekende volksdans, mogelijk geïntroduceerd door zigeuners die uit India naar Spanje kwamen. Kastañuelas, de kleine handperkussie-instrumenten die flamencodansers begeleiden, kwamen oorspronkelijk uit Egypte en Kreta. Pas in 1800 verschijnen de eerste registraties van flamencodansers, de beroemdste is El Planeta van Cádiz.
Veel soorten Spaanse dans zijn op maat gemaakt voor specifieke evenementen of festivals in de Spaanse cultuur. Dans werd vaak gebruikt aan het koninklijk hof of tijdens godsdienstige evenementen. History.com's encyclopedie-invoer biedt veel voorbeelden van dergelijk gebruik van Spaanse dans, waaronder de Andaluziase meisjes die dansten om de Romeinen te vermaaken, een dans gebruikt om koning Ferdinand en koningin Isabella te vermaaken, en liturgische dansen die ontwikkeld werden door de Katholieke Kerk. De oorsprong van Spaanse dans, ondanks de technische vooruitgang en ontwikkelingen die het gemaakt heeft, ligt misschien het dichtst bij het gewone volk. Net als klassiek ballet, voordat Spaanse dans een technische kunst was, was het een vorm van alledaagse entertainment.
Het is waarschijnlijk dat veel vormen van Latijns-Amerikaanse dans vandaag niet zouden bestaan, ware het niet voor hun Spaanse voorouders. De salsa, bijvoorbeeld, ontwikkelde zich uit een combinatie van Afrikaanse en Spaanse muziek en dans, zoals beschreven op centralhome.com's "History of Salsa Dance and Music." Net als de veranderingen die de moderne dansbeweging bracht tot klassiek ballet, heeft Spaanse dans ook zijn eigen versie van een stylistische herziening gehad, zoals beschreven in het interessante New York Times artikel "Contemporary Spanish Dance: New Voices, and No Castanets." Deze nieuwe bewegingen in Spaanse dans gaan vergezeld van een toename in de populariteit van Spaanse volksdansen zoals de fandango, flamenco en bolero, alsook de Latijns-Amerikaanse dansvormen die ze inspireerden.