Midden-Oosterse dans, als oude kunstvorm, heeft zich ontwikkeld van een dans om te voorbereiden op de pijn van bevalling tot een vorm van entertainment. In zijn vroegste vorm werd deze dans doorgegeven aan jonge meisjes. Toen Europeanen het Midden-Oosten koloniseerden, werd deze dans getransformeerd in "buikdans" met seksuele overtone.
Midden-Oosterse dans kan waarschijnlijk worden teruggeplaatst tot Mesopotamië, gebaseerd op tempeltekeningen die deze dans afbeelden. Vergelijkbare afbeeldingen zijn gevonden op Egyptische tempels en in Griekenland, daterend uit 1000 v.Chr. Midden-Oosterse dans kan zijn begonnen als onderdeel van een oude vruchtbaarheids- en bevallingsritueel. Rond de geboorte van Jezus Christus schreven Grieken over "Nijldansers die snel trillen." Raqs Sharqi (Roks Sharkee), wat "Dans uit het Oosten" betekent, vindt zijn wortels in Midden-Oosterse vruchtbaarheidsceremonies. De dans wordt uitgevoerd door vrouwen voor vrouwen, en werd aan jonge meisjes geleerd zodat ze hun buikspieren konden versterken voor de uiteindelijke bevalling. Midden-Oosterse dans vereist sterke spiercontrole, waarbij de kleinere bewegingen meer controle vereisen dan grotere bewegingen.
Tijdens de 18e en 19e eeuw koloniseerden de grote Europese machten delen van Zuid-Amerika en Afrika. De witte Europeanen legden hun waardensystemen, culturen, regeringen en wil aan de gekoloniseerde landen op, hun een stem ontnemend. In dit klimaat werd de Orientalistische kunstomgeving geboren. Schrijvers en kunstenaars waren echt geïnteresseerd in de kunst en cultuur van de zuidelijke en Mediterrane landen; anderen weerleen die kunst en cultuur. Europeanen huurden dansers om voor hen op te treden en werden gezegd "zowel afgestoten als gefascineerd" te zijn door de buik- en heupbewegingen van de dansers.
Vroeg in de 20e eeuw werden nightclubs opgericht in Beiroet, Libanon en Caïro, Egypte die Europeanen bedienden. De entertainment bestond uit lokale dansen, ondanks dat de Islam vrouwen verbood te dansen voor mannen die geen familieleden waren; dansen voor vreemde mannen was nog erger. De lokale bevolking was verbitterd over de Europese club-eigenaren, zich beledigd voelend door de "smerige" houding van Europeanen die de clubs bezochten. In de jaren '50 verbood Egyptische wet vrouwen om vloerdansen uit te voeren in Oriëntale dansshows. Halverwege de 20e eeuw booden veel Midden-Oosterse en Afrikaanse nightclubs "buikdans" aan. Dit was niet de echte dans die oorspronkelijk in vrouwenhuizen werd uitgevoerd.
In de vroege vormen werden de Ghawazee en Zigeunerdansers beschouwd als onopgeleide straatartiesten. Vroege dansers waren waarschijnlijk "heilige prostituees" die de dansen uitvoerden terwijl ze hun godinnen aanriepen en baden. De Awalim waren een andere klasse dansers. De Almeh was een vrouw die was opgeleid in de kunst van muziek en dans. Zij speelde vaak de oed en had een lijst met gedichten en liedjes die ze kon reciteren en uitvoeren voor haar cliënten.
Opnieuw, in de 18e en 19e eeuw, legden Europeanen hun waarden en geloofssystemen op aan Midden-Oosterse dansers, brengend seks in een dans die oorspronkelijk bedoeld was om vruchtbaarheid en bevalling te vieren. Toen was het risqué voor een vrouw om haar heupen te onthullen. In latere jaren bracht de invloed van Hollywood een grote verandering in het kostuum van de Midden-Oosterse danser, met de buik bloot, een fancy bh met een juweelengordel om de taille. Oorspronkelijk droegen dansers lange jurken met een stuk stof om hun heupen gebonden.