Rigodon is een Franse dans uit de Barokstijlperiode tussen 1600 en 1750. Rigaudon en rigadoon zijn veelvoorkomende alternatieve spellingen voor de dans die vernoemd is naar een dansmeester uit Marseille genaamd Rigaud. De dansmeester heeft naar verluidt rigodon in 1630 uitgevonden, maar Wendy Hilton, in haar boek "Dance and Music of Court and Theater", stelt dat rigodon identiek is aan een andere Barokdans genaamd Bourrée.
De Barok kunstbeweging ontstond in Italië aan het einde van de Renaissance. Manfred R Bukofzer's boek over "Music in the Baroque Era" betoogt dat vroege critici de Barokperiode zagen als een voortzetting van elementen uit de Middeleeuwen in plaats van een overgang naar moderne stijlkeuzes. Het woord Barok afgeleid van barroco, een Portugees term toegepast op een foutieve parel in juwelen ingesteld. Critici van deze kunststijl gebruikten de naam om Barok dans en muziek te karakteriseren als ruw, moedig en ongedisciplineerd.
Franse koning Lodewijk XIV steunde de kunsten zwaar in de 17e eeuw. Tijdens die tijd voerden veel inheemse Franse zangers, dansers en acteurs op met Italiaanse invloeden. Italië exporteerde kunststijlen tijdens de Barokperiode, maar Frankrijk innoveerde op Italiaans Barok en creëerde hun eigen ballen, toneelstukken en opera's. Als componist zichzelf, promootte Lodewijk XIV een unieke Franse identiteit voor zijn eigen hof. De koning speelde meerdere instrumenten en deed zelfs mee in een ballet. Door ballen en theatervoorstellingen te organiseren voor zowel lokale edelen als buitenlandse dignitarissen, populariseerde koning Lodewijk veel inheemse dansen zoals de rigodon.
De rigodon ontstond als een Barok volksdans in zuidelijk Frankrijk. De rigodon dans kenmerkt koppels die in een levendig tempo bewegen naar een opwekkende tweevoudige maat. Hierbij verwijst opwekkend naar de onbenadrukte telling die voorafgaat aan de eerste telling van een maat. De tweevoudige maat, of dubbele tijd, betekent twee tellen in een maat. Sommige Franse balletten en opera's incorporeren deze dans in hun optreden. De resulterende scène gaf een pastorale overtone.
Koppels beginnen de rigodon dans door elkaar te facen en hopsend in een reeks posities te gaan. Encyclopedia Britannica stelt dat koppels betrokken waren bij springen, rennen en draaien als deel van hun reeks. Deze beschrijving ondersteunt het idee dat critici Barok muziek en dans zagen als een boldheid niet gezien in eerdere hofballen. De rigodon duikde op in zowel Franse als Engelse hoven in de 18e eeuw als resultaat van zijn populariteit.
Volgens Nancy Bachus, schrijver van "The Baroque Spirit", bevat de dans vier-telling zinnen en een statische harmonie naast de tweevoudige maat beat. Er is ook een ritmische klemtoon op de opening twee maten.
De bourrée en rigodon dansen zijn praktisch ononderscheidbaar in muzikale en choreografische termen. Ze zijn allebei levendige tweevoudige maat dansen met een zuidelijk Franse oorsprong. Andere Franse dansen met de rigodon's dubbele-tijd maat omvatten de allemande, gavotte, gaillarde en pavane.