Latijnse dans is de wereld over populair om zijn flair, drama, en sensualiteit. Latijnse muziek is held, gepassioneerd en zielvol, en heeft een besmettelijke beat die iedereen uitnodigt op de dansvloer, ongeacht vaardigheid. Geweldige Latijnse dansers zijn een vreugde om te bekijken, en Latijnse dans is een populaire categorie van competitieve balroom dansen geworden.
Dansen als Salsa, de Merengue, en de Tango zijn een fusie van kleurrijke culturele expressies, en vertellen een verhaal van slavernij, armoede en verovering in een evoluerend Latijns-Amerika.
Het verhaal van Latijnse dans begint niet in Cuba of Spanje, maar in 18e-eeuws Engeland. In de jaren 1700 verspreidde een informele Engelse countrydans in populariteit door Europa. In Frankrijk heette het de "contredanse", in Spanje de "contradanza", en in Portugal de "contradanca". De Europeanen brachten de dans uiteindelijk mee naar Centraal en Zuid-Amerika.
Omdat Spanje de meeste van Centraal en Zuid-Amerika controleerde van de 15e tot groot deel van de 19e eeuw, heeft de Spaanse cultuur de meest invloed gehad op het verloop van de Latijnse dansgeschiedenis. Spanje kan gecrediteerd worden voor Latijnse dans' kleurrijke flair, zijn gracieuze en dramatische handbewegingen en zijn platvoetige marschstappen, die komen van Spaanse Paso Doble en Flamenco dansen. Muzikaal kan Spanje gecrediteerd worden met het gebruik van de Spaanse volkpgitaar en troubadour liedstijlen.
Vanaf de jaren 1500 brachten Europese veroveraars en kolonisten grote aantallen slaven naar Centraal en Zuid-Amerika. De meerderheid van deze slaven was van West-Afrikaanse stammen als de Yoruba en de Bantu. Deze stammen gebruikten godsdienstige ceremoniële trommelritmes en dansen om specifieke goden aan te roepen. Ze brachten hun godsdienst en hun trommen mee naar de Nieuwe Wereld, en hun kenmerkende percussieritmes gaven Latijnse muziek zijn besmettelijke en berauschende syncopatie.
Cuba claimt zulke populaire dansen als de Salsa, de Mambo, de Cha Cha, de Rumba en de Bolero. Toen de Spanjaren de contradanza in de jaren 1700 naar Cuba brachten, werd het bekend als Danza. De aankomst van Haitianen die in de vroege 1800s uit Haïti vluchtten, bracht een Creoolse invloed en een nieuwe syncopatie aan Danza.
Uiteindelijk werd de Danza vrijer en levendiger, en werd bekend als Danzon. In de jaren 1940 gaf Danzon, gemengd met Cubaanse Son muziek en jazz, plaats aan de Mambo. Salsa, de meest bekende van alle Latijnse dansen, is een afgeleide van de Mambo. Salsa kreeg zijn naam door Amerikanen toen het de New York dansclubs in de jaren 1950 en 1960 bereikte.
De Merengue werd gecreëerd in de Dominicaanse Republiek en Haïti. Het begon als een nabootsing van de Franse Menuet door zwarte slaven, die hun meesters balroomdansen zouden bekijken en hun stappen in hun eigen vieringen zouden incorporeren, terwijl ze een levendige trommelklap, sprongen en hopsen toevoegden.
De Tango werd zwaar beïnvloed door de contradanza, de Flamenco, en Argentijnse slavendansen, hoewel sommige van de vroegste vormen uit Cuba komen. De moderne vorm van Tango is uniek voor Argentinië, en werd ontdekt in nachtclubs in verarmde delen van Buenos Aires.