Studio 54, "Saturday Night Fever" en platformschenen herinneren ons aan de disco-epoche. Dansers voerden de "Hustle", de "Electric Slide" en andere rijendansen uit, en iedereen kleedde zich naar de negen op dansclubs door het hele land. Als je je ooit hebt afgevraagd hoe de rage begon en waarom ze kennelijk ophield, lees dan verder voor een beknopte geschiedenis van de discoscène.
De wortels van disco kunnen worden teruggevolgd tot de jaren zestig, toen modedansen als de "Twist", de "Watusi", de "Swim", de "Mashed Potato" en de "Frug" werden bedacht. Het gebruik van synthesizers rond 1968 bracht nieuwe muzikale creaties met zich mee die één continue beat gebruikten die hetzelfde bleef door verschillende nummers heen, zodat de muziek nooit hoefde te stoppen. Tom Moulton, schepper van de 12-inch single, was de eerste die standaard driejarige nummers in langere versies voor dansen mengde.
Rond 1970 werd de "Disco Swing" geboren. Velen verwijzen echter naar deze dansstijl als de "Hustle", die eigenlijk een rijendans was die in 1975 werd geïntroduceerd door Van McCoy. Donna Summers muziek stuurde de discorage wereldwijd, en toen "Saturday Night Fever" in 1978 uitkwam, ontplofte de populariteit van discodansen echt. Verschillende afsplitsingen van de "Hustle" werden gecreëerd, waaronder "West Coast Hustle", "Tango Hustle", "Sling Hustle", "Rope Hustle", "Latin Hustle" en "Street Hustle".
De discorage bracht discoversies van klassieke muziekstukken, zoals "A Fifth of Beethoven", van Beethovens Vijfde Symfonie, "Night on Disco Mountain", een "gediscodificeerde" versie van "Night on Bald Mountain" en natuurlijk Ravels "Bolero", die een primaire rol speelde in de film "10" met Dudley Moore en Bo Derek. Toen de Village People "Y.M.C.A." uitbrachten, stuurde de populariteit van het nummer mensen over de hele wereld naar hun lokale Y.M.C.A.'s om lid te worden. De Amerikaanse marine merkte dit op en vroeg de groep een nummer over de marine te maken. Dit leidde tot "In The Navy", een hit voor de Village People en een geweldig wervingsinstrument voor het leger, dat een toename in inschrijvingen zag als gevolg van de populariteit van het nummer.
Rond 1980 had het publiek genoeg van de discoscène. Overweldigd door televisieprogramma's als "Dance Fever" en "Soul Train", evenals de steeds complexere bewegingen die door competities werden voorgeschreven, begon de frase "Disco Sucks" de rondte te maken. Op zijn plaats genoot de "Texas Two-Step" populariteit door de jaren tachtig heen dankzij "Urban Cowboy". De jaren negentig zagen een toename in de populariteit van rijendansen tot het punt dat het publiek verzadigd was, en die verloor ook zijn aantrekkingskracht. Salsadansen verving daarna beide in populariteit.
Disco is er nog steeds, hoewel niet zo "zichtbaar" als in de late jaren zeventig. Vaak wordt het "house"-muziek genoemd, het behoudt de beat die populair werd door discomuziek, en sommige nieuwe nummers bevatten "samples" uit eerdere discotunes. Dansclubs hebben nooit echt gestopt met het spelen van dit type muziek, aangezien de continue beat en levendige melodieën beweging stimuleren, wat natuurlijk het punt is van naar een dansclub gaan.