Hoewel we dans als een kunstvorm beschouwen, begon het oorspronkelijk als een manier om rituelen uit te voeren. Historisch werd dans gebruikt om met goden te communiceren of sociale gebeurtenissen te herdenken; pas later begonnen we het als puur entertainment te zien. Maar zelfs met de scheiding tussen uitvoerder en publiek, verloor dans nooit zijn vermogen om de waarden en zorgen van de samenleving te reflecteren. Het is een constant evoluerend medium.
Rituel dans was een manier om de gevoelens van een samenleving te communiceren en uit te drukken en werd gezien als een manier om een significant moment in iemands leven te markeren. Bijvoorbeeld, Egyptische vrouwen gebruikten dans om rouw te tonen bij begravenissen, en in het oude Griekenland werden de Olympische Spelen geopend met rituele dansen uitgevoerd door maagden. De kunstvorm werd meer prestatiegericht, al vroeg 1400 v.Chr., toen grottekeningen vrouwen afbeeldden die voor musici dansten, puur om esthetische redenen.
Dans begon als middel van expressie en communicatie, maar in de loop van tijd is de waarde van beweging om de beweging zelf ontstaan als een geldige reden om kunst te maken en uit te voeren. Van ritueel dans tot ballet, heeft de toeschouwer vertrouwd op de uitvoerders om een verhaal te vertellen of beweging uit te voeren die een betekenis vertegenwoordigt. Choreografen als Merce Cunningham hebben dat proces tegengesteld en de betekenis uit de beweging gehaald, zelfs zover gaan om computers en muntworpen de volgorde van de stappen te laten bepalen.
Tijdens de Renaissance waren sociale dansen een kans voor stellen om hun meesterlijkheid in sociale graces te tonen en werden meestal in particuliere huizen door dansmeesters geleerd. Naarmate de 19e eeuw vorderde, werd balsaldansen populairder, maar toen de 20e eeuw naderde, begonnen mensen met regels en lessen te breken. Sociale dansen werden meer ongehinderd met dansen als de Two Step en Turkey Trot. Binnenkort begon sociale dans in Amerika elementen uit andere culturen te lenenen, een momentum dat vandaag nog zichtbaar is.
Ballet werd populair in de 15e en 16e eeuw aan de hoven van Lodewijk de 14e in Frankrijk, maar de techniek was niet gecodificeerd of opgeschreven. In de 18e eeuw begon ballettechniek te worden vastgelegd en onderwezen met een universele standaard, en dansers begonnen als sterren te emergeren op basis van hun technische vermogen. Vandaag de dag heeft ballet de grenzen van techniek verlegd naar hogere sprongen, snellere draaiingen en een algehele slankere uitstraling. Dansers als Mikhail Baryshnikov zijn vergeleken met atleten voor hun fysieke prestaties op het podium.