Burlesque mengt komedie, satire, dans en striptease tot een theatervorm. Ondanks zijn rijke geschiedenis en moderne heropleving, krijgt het kritiek uit meerdere hoeken.
Artiesten onthullen vaak lingerie of pasties. Sommigen zien dit als overmatig geseksualiseerd of ongeschikt, vooral buiten volwassenlocaties.
Historisch geassocieerd met vrouwelijke objectivering en de "mannelijke blik," leidend ertoe dat sommigen het als vernederend zien in plaats van bemachtigend.
Velen identificeren burlesque puur met strippen, en overzien de humor, verhaallijn, kostuums en maatschappijkritiek.
Vroege 20e-eeuwse burlesque was verbonden met zwierige locales en lasten. Moderne neo-burlesque (1990s+) is artistiek en feministisch, maar oude percepties blijven hangen.
De humor (vaak frivool), muziek (vintage/cabaret) en esthetiek (vintage glamour) spreken niet iedereen aan.
Godsdienstige of traditionele overtuigingen kunnen de kunstvorm onbeschaamd of moreel aanstootgevend achten.
Tegenwoordig is burlesque grotendeels artiest-gedreven, body-positief en inclusief — het viert zelfuitdrukking across gender, maat, leeftijd en validiteit. Het heeft een toegewijde wereldwijde gemeenschap en academische erkenning als performancekunst. De striptease is een middel, niet het doel — gebruikt voor komedie, onthulling, bemachtiging of absurditeit.
Kritiek weerspiegelt vaak het raamwerk van de criticus meer dan de realiteit van de kunstvorm. Maar kunst die normen uitdaagt, zal altijd weerstand tegenkomen — dat is deel van haar functie.