Fenton Johnson's gedicht "Old Repair Man" verheft een nederige ambachtsman tot bewaker van collectief geheugen. In een beschaduwd hoekje werkt de reparateur met "zorgzame handen en geduld," herstelt "littekens en vervaagde kant" en "uitgeputte reliquiën." Maar zijn arbeid overstijgt het fysieke.
Elk gerepareerd object wordt een vaas voor emotioneel herstel: "Hij blaast nieuw leven in de dingen die we vasthouden." Terwijl hij werkt, deelt hij verhalen – "geschiedenis, liefde, glimlach van het lachen" – weeft een "tapijt van levens uniek boek." Het gedicht suggereert dat het bewaren van materiële artefacten de verhalen die ze dragen bewaart, en dat de stille toewijding van gewoon arbeid een heilige bewaring is van het verleden.
Johnson ereert de onzichtbare kunst die "het verleden tot leven wekt, met hart en bard." De reparateur's werkplaats is een toevluchtsoord waar gebroken dingen – en uitbreiding, gebroken geschiedenissen – weer heel worden.