Tijdens de Italiaanse Renaissance leerde Comenico da Piacenza een danser het esthetische ideaal nastreven, een cruciale stap van de geregelde sociale beweging in hofdans. Toen Balanchine en Kirstein in 1934 de School of American Ballet oprichtten, vestigden ze de neoklassieke vorm, bewogen door esthetische inspiratie, klassieke gratie en schoonheid.
De formele 19e-eeuwse aristocratieke orde die gewaardeerd werd in de menuet van het hof, veranderde begin tot midden 20e eeuw in sociale betrokkenheid door de uitvinding en brede acceptatie van de Wals, een gemakkelijke beweging in intimiteit tussen een danspaar.
Martha Graham, vanaf 1935, vestigde een geloof in emotie en het uiten van passie in een getrouwe esthetische beweging die natuurlijk, gegrondvest en improviserend is, afwijkend van de hooghartige gratie en theatrale schoonheid van klassiek ballet.
Door een toewijding aan eerlijke muzikale ritme toe te voegen aan de stappen die eerder gezien werden in Amerikaanse klompendans, betrok tapdans het hart en de voeten in het uitklinken van een distintieve interpretatie tijdens de 1900s.
Door impulsieve expressies en geïsoleerde bewegingen te bevelen, geïnspireerd door improvisatie, maakte de ritmische dans van Jack Cole klaar voor een debuut op Broadway in de jaren '50 in Jerome Robbins' 'West Side Story'.