Met haar oorsprong in de vroege 20e eeuw, vindt moderne dans haar wortels in een directe oppositie tegen de techniek en rigide stijl van ballet. Moderne dans is gedefinieerd als een houding jegens dans, niet als een specifieke voorschrift van vakmanschap.
De Amerikanen Isadora Duncan en Ruth St. Denis, en de Duitse Mary Wigman, worden al lang gecrediteerd met het begin van de beweging tegen klassiek ballet en naar het systeem van expressieve gebaren dat bekend is als moderne dans.
Balletvoorstellingen waren grotendeens een vorm van entertainment. Hoewel vaak gebruikmakend van mythologische verhalen als structurele basis, werd moderne dans een voertuig om een statement te maken over actuele kwesties.
Het einde van de jaren '30 markeerde een duidelijk nieuwe aanpak van moderne dans, waarbij interne bewegingen zoals ademen de drijfveer waren voor dansbewegingen.
Moderne dans plaatste de uitvoerder in een dubbele rol: choreograaf en danser. Dit kwam mede door praktische redenen, aangezien de conventies van deze dansvorm constant in een stroom van lopende creatie verkeren.
Na de Tweede Wereldoorlog ervoer moderne dans een dramatische verandering. In plaats van traditionele techniek te verwerpen, begon moderne dans sommige ballet- en sociale dansstappen en theorie te gebruiken.
Moderne dans creëert zijn eigen conventies, evolueert mee met de tijd en de narratieve structuren van de tijd waarin het wordt uitgevoerd. Het is een continue factor van verandering.