Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Moderne dans

Postmoderne dansgeschiedenis

Postmoderne dans was een Amerikaanse dansbeweging tijdens de jaren '60 en '70. Net als andere culturele verschijnselen van die tijd, was het een rebellie tegen traditionele ideeën en aannames. Postmodernisten vraagden de vaste parameters van dans en duwden dans en kunst naar nieuwe niveaus. De beweging was kortstondig, maar het zaaide de zaden voor nieuwe genres in dans en performancekunst.

Moderne dans

De postmoderne dansbeweging groeide uit de moderne dansbeweging, die begin 20e eeuw in Amerika begon. In de jaren '50 begonnen dansers verder te gaan dan de rigide formaliteit en tradities van genres zoals ballet en modernisme en nieuwe stijlen te ontwikkelen. De meest bekende van deze pioniers was waarschijnlijk Anna Halprin, die haar choreografie baseerde op echte ervaringen, niet op klassieke werken. Haar groep, de Dancers Workshop, vermijd meestal traditionele techniek en trad vaak uit in de open lucht in plaats van op een conventionele podium. Een andere pionier van moderne dans, Robert Dunn, geloofde dat het proces van kunst belangrijker was dan het eindproduct. Merce Cunningham experimenteerde met de relatie tussen dans en muziek en creëerde choreografie die ongerelateerd was aan de muziek die het begeleidde.

De Judson Dance Theater

Verschillende dansers die onder deze drie choreografen studeerden, revolutioneerden dans door hun eigen beweging te creëren: postmoderne dans. In 1962 vormden deze dansers een collectief om dansperimenten uit te voeren die rebelleerden tegen moderne danstradities. Ze oefenden en traden op in New York's Oude Judson Kerk, en noemden zich Judson Dance Theater. Deze groep werd de grondleggers van de postmoderne dansbeweging, die de ideeën aannam dat dans alles kan zijn, zelfs alledaagse beweging, overal uitgevoerd kan worden, niet alleen op een podium, en dat iedereen een danser kan zijn, geen formele training vereist, alleen de wil om te dansen. Postmodernisten geloofden dat alle lichaamsbewegingen een dans kunnen constituenteren als ze in de juiste context worden geplaatst. Meer denkers dan dansers, focusden deze choreografen meer op het intellectuele proces van het creëren van de dans dan op het eindresultaat. De Judson-dansers combineerden dans ook graag met andere artistieke media, waaronder film, fotografie, schilderen, spreken en natuurlijk muziek.

De Judson-dansers

De belangrijkste Judson Dance Theater-choreografen waren echte pioniers, niet alleen in dans, maar in kunst zelf. Trisha Brown was de eerste die de zwaartekracht trotserde met haar choreografie door harnassen te gebruiken om dansers te laten 'vliegen' en muren af te laten lopen. Ze favoriseerde ook het gebruik van alternatieve ruimtes voor optredens, waaronder daken. Haar choreografie bevatte ongewone en verrassende contexten voor het menselijk lichaam en vloeibare, onvoorspelbare bewegingen.
Yvonne Rainer favoriseerde het betrekken van artiesten uit andere disciplines in haar choreografie, en werd later een succesvolle filmmaker. Ze favoriseerde het gebruik van het 'alledaagse lichaam' in tegenstelling tot het 'uitvoerende lichaam', wat betekent dat haar dansers gechorografieerde bewegingen uitvoerden met een alledaagse houding, daarmee traditionele ideeën over uitvoering uitdagend door het dramatische van dans te minimaliseren.
Simone Forti experimenteerde met dierbewegingen in haar choreografie en collaboreerde met muzikanten en filmmakers in haar werk. Ze liet dansers ook spreken tijdens het optreden.
Steve Paxton creëerde de Contactimprovisatie-methode, waar twee of meer mensen samen bewegen in bijna constant spontaan contact. Hij gebruikte vaak alledaagse bewegingen, zoals lopen of rennen, omdat hij geloofde dat dans voor alle lichamelijk bekwame mensen mogelijk moet zijn, niet alleen voor een selecte few die jarenlang technische studie deden, zoals ballet.

Grand Union

De oorspronkelijke Judson Dance Theater ontbond in 1964, maar een tweede groep met Twyla Tharp, Rudy Perez en Meredith Monk voortzette de ideeën van de oprichters in de jaren '70. Een andere postmoderne danscollectief, de Grand Union, bestond uit negen choreografen en dansers die samen optraden van 1970 tot 1976. Deze groep, opgericht door Rainer, had groepsimprovisaties, en omvatte zowel spontane als gechorografieerde beweging. Ze gebruikten gebaren, dans en stem in optredens en een los opgebouwde soundtrack van liedjes, muziek en zelfs stilte. Omdat Grand Union zoveel improvisatie gebruikte, was elke optreding onvoorspelbaar en uniek. In tegenstelling tot traditionele compagnieën, namen alle leden van Grand Union beurt om de leider te zijn.

Wat volgde op het postmodernisme?

Postmoderne dans was een relatief kortstondige beweging, maar het was een stap naar andere artistieke ondernemingen. Performancekunst, een beweging met theatrale evenementen gerealiseerd door los gestructureerde combinaties van evenementen, groeide uit de samenwerking tussen dans en andere kunstvormen. Dansers zoals Twyla Tharp zetten hun eigen stempel op postmoderne theorie en begonnen een terugkeer naar meer gestructureerde choreografie, wegbereidend voor het hedendaagse dansgenre van vandaag.

Moderne dans

Related Categories