De Ati-Atihan, elk jaar in januari in Kalibo, Filipijnen, wordt vaak de "Moeder Van Alle Philippijnse Festivals" genoemd. De dans is niet gechorografieerd in de conventionele zin — er is geen vast routine, geen tellen om te memoriseren. In plaats daarvan putten deelnemers uit een vocabulaire van kernstappen, die ze vrij combineren in reactie op de onophoudelijke trommelritmes die dagenlang door de straten pulseren.
Stap vooruit op de rechtervoet, buig de knie; breng de linkervoet erbij. Wissel van zijde. Dit is de loopritme van het festival — simpel, volhoubaar, oneindig herhaalbaar.
Stap vooruit links, breng rechts erbij; stap achteruit rechts, breng links erbij. Wissel af. Creëert een zachte wippende beweging die door de menigte reist.
Stap zijwaarts rechts, breng links erbij. Wissel af. Opent het lichaam naar de straat, erkenning aan toeschouwers aan beide kanten.
Stap vooruit rechts, draai rechts; breng links erbij. Omgekeerd voor linksdraaien. Staat dansers toe de kronkelende processieroute te navigeren terwijl ze ritme behouden.
Buig knieën, spring van beide voeten, land zacht. Injecteert explosieve energie — vaak ingezet bij muzikale hoogtepunten of wanneer de trommels intensiveren.
Wat Ati-Atihan buitengewoon maakt, is hoe deze elementen gebed in beweging worden. Dansers — locaux en bezoekers alike, geschilderd met roet en in inheems-geïnspireerde kostuums — voeren niet voor een publiek op. Ze dansen met elkaar, de trommels, de Santo Niño (het Heilig Kind Jezus), en de eeuwenlange geschiedenis die samenkomen in Kalibo's straten. De stappen zijn slechts het vat; de geest die ze dragen is het punt.