De haka is niet "uitgevonden" op een enkel moment. Het ontwikkelde zich over eeuwen als een centraal component van Māori-cultuur (tangata whenua van Aotearoa/Nieuw-Zeeland). Het een "dans" noemen in de Westerse recreatieve zin is het fundamenteel misbegrijpen. Haka is belichaamde redevoering, identiteit, en soevereiniteit in beweging.
Haka is een generieke term voor een genre ceremoniële groepshoudingsdansen die omvatten:
Haka overdraagt whakapapa (genealogie), bevestigt mana (autoriteit, spirituele kracht), en belichaamt kotahitanga (collectieve eenheid). Het is taonga (schat) beschermd onder Te Tiriti o Waitangi (Verdrag van Waitangi). Appropriatie—commercieel gebruik, triviale uitvoering, niet-Māori adoptie zonder mandaat—is een levend cultureel en juridisch kwestie.
De haka is geen entertainment. Het is een technologie van collectieve aanwezigheid: een manier voor een volk om te zeggen, Wij zijn hier. Wij onthouden. Wij volharden.