Muziek voor moderne dans: Een grenseloze geluidssfeer
Geen voorgeschreven repertoire – concept dicteert klank
Moderne dans (vroeg 20e eeuw verder) verwerpt ballet's muzikale conventies. Choreografen kiezen muziek (of stilte) die het werk dient:
- Klassiek – Structuur, dynamiek, emotionele reeks (Cunningham gebruikte Cage, Satie, Tudor).
- Jazz – Improvvisatie, syncopatie, Afrikaanse wortels (Ailey, Dunham).
- Volks/Traditioneel – Culturele verbinding, ritmische vitaliteit (Chávez, Sokolow).
- Elektronisch/Experimenteel – Innovatie, textuur, futurisme (Forsythe, Kahn).
- Wereld/Globaal – Interculturele dialoog (Akram Khan, Faustin Linyekula).
- Pop/Rock – Toegankelijkheid, energie, generationele stem (Tharp, Bourne).
- Spoken Word/Geluidscollage – Tekst als ritme, politieke inhoud.
- Stilte – Adem, lichaamsgeluiden, ruimte als partituur.
Samenwerking met levende componisten is gebruikelijk. Het concept van de choreograaf dicteert de klank.