De Tweede Wereldoorlog verstorde de danswereld diepgaand terwijl hij gelijktijdig nieuwe vormen, publiek, en culturele rollen voor beweging katalyseerde.
Rationering (stof, brandstof), verduistering, reisbeperkingen, en mannelijke uitputting verwoesten balzalen en danszalen. Het sociale weefsel van partnerdansen slijtten.
De United Service Organizations (USO) stuurde dansers wereldwijd om troopmorale te boosten. Uitvoerders als de Nicholas Brothers, Eleanor Powell, en talloze onbekende troupes brachten jazz, tip, en ballet naar voorposten—dans als psychologische voeding.
Werken incorporeren patriotisme, scheiding, verlies, en veerkracht. Martha Graham's Letter to the World (1940) en Antony Tudor's Pillar of Fire (1942) codeerden oorlogsangst in beweging.
Paradoxaal genoeg exploderde de Lindy Hop—geboren in Harlem's Savoy Ballroom—wereldwijd via GIs. Haar vrolijke, improvisatorische energie bood ontsnapping. "Jitterbug" werd een universele taal; Hollywood-films (Hellzapoppin') verspreidden het wereldwijd.
Regeringen commissioneerden pageants en films die nationale vitaliteit vierden. Nazi-Duitsland kapte volksdans voor ideologie; USSR promootte volksensembles; VS gebruikte swing als "democratie in beweging."
Compagnies verloren dansers aan dienstplicht/ballingschap (Ballet Theatre, Ballets Russes resten). Kleinere casts, kamerwerken, en tournees naar fabrieken/bases werden overlevingsstrategieën. Balanchine's Ballet Society (1946) ontstond uit deze zuinigheid.
Beperkingen teelden experiment. Merce Cunningham begon kansoperaties; Katherine Dunham fuseerde Caribische/Afrikaanse wortels met concertdans; Pearl Primus bracht Afrikaanse diaspora-verhalen op het podium.
De jaren 1940 smeden een generatie danser-choreografen die beweging zagen als zowel artistieke expressie als maatschappelijke getuigenis. Thema's van herstel, trauma, en vrede zaaiden modern dans' gouden eeuw.
WOII stopte dans niet—het herverdeelde het, politiekte het, en breidde uiteindelijk zijn vocabulaire en bereik uit.