Tango werd geboren in de late 19e eeuw in de havensteden aan de Río de la Plata – Buenos Aires (Argentinië) en Montevideo (Uruguay). Het ontstond in de arrabales (werkerswijken) en conventillos (corridorwoningen), een fusie van:
Vroegere tango was gestigmatiseerd – gedanst in bars, bordellen, door mannen met mannen (weinig vrouwen). De bandoneón (Duitse concertina) arriveerde ~1900, werd tango's stem. In de jaren '10 explodeerde tango in Parijs, dan Londen, New York, Berlijn – verzacht, gestileerd, omarmd door aristocratie. De 'Tango Koorts' maakte het het eerste wereldwijde dansfenomeen.
1935–1955: Gouden Eeuw in Buenos Aires. Orkesten (Di Sarli, Troilo, Pugliese, D'Arienzo), zangers (Gardel), vol danszalen. Na 1955: repressie, rock 'n' roll, verval. Jaren '80 heropleving (Tango Argentino show) ontketende wereldwijde renaissance.
Tango bloeit in Buenos Aires en Montevideo (milongas nachtelijks, festivals, UNESCO Immaterieel Erfgoed 2009). Wereldwijd: grote gemeenschappen in VS, Europa, Japan, China, Turkije. Het blijft een dialoog – geïmproviseerd, intiem, intens – tussen twee mensen en de muziek.