De visueel frappante muziekvideo die je herinnert is "Boys" van Lizzo, uitgebracht in 2018 als onderdeel van de Cuz I Love You era. Het concept is heerlijk subversief: Lizzo, met een overgrote bril en Uitgestrekt in een klauwvoetbad vol bubbels, heerst het beeld terwijl een korps scherp geklede mannen in smokings om haar dansen – haar tillen, haar waaien, essentieel dienstdoend als ornamentale koorjongens.
De video keert het mijnende trope van vrouwelijke dansers die een mannelijke ster's fantasie decoreren om. Hier is Lizzo de CEO van genegenheid – zelfverzekerd, onverontschuldigd, gecentreerd. De smokingmannen zijn geen dreiging of prijzen; ze zijn accessoires aan haar vreugde. Regisseuse Quinn Wilson en choreograaf Charm La'Donna creëren een fantasie van vrouwelijke autonomie die speels is, niet polemisch.
"Boys" arriveerde toen Lizzo opkwam naar mainstream dominantie ("Truth Hurts," "Good as Hell"). De video's esthetiek – pastelpalet, vintage glamour, body positivity gecentreerd zonder zelfbewustzijn – werd een sjabloon voor een nieuwe golf van popvisuals. Het is niet alleen een leuk concept; het is een statement: Ik ben de hoofdpersoon. Jullie zijn het ensemble.