Deze tien dansers vormen de ruggengraat van de Amerikaanse tapdansgeschiedenis. Bill Robinson brak kleurgrenzen in vaudeville en film; de Nicholas Brothers definieerden acrobatische virtuositeit; Eleanor Powell was Hollywood's onbetwiste tap-koningin; Fred Astaire en Ginger Rogers maakten dans synoniem met filmische elegantie; Gene Kelly bracht atletische, mannelijke energie; Gregory Hines herstelde tap's jazzroots in de jaren '80; en Savion Glover duwde de kunstvorm naar avant-garde grenzen met "hitting" en improvisatie. Samen illustreren zij de evolutie van tap van minstrelsy-oeuvres naar erkende hoogtekunst.