Arts >> Kunst en entertainment >  >> Dans >> Stepdans

Geschiedenis Van Tap Dans

Afrikaanse Wortels

Tapdansen begon in Afrika met religieuze dansrituelen, waar dansers in een cirkel bewogen en hun voeten schuifden, in hun handen klapten, en hun lichamen tapten op de ritme van trommen. In de 16e eeuw werden West-Afrikaanse slaven aan boord van schepen over de Atlantische Oceaan gedwongen om te dansen als oefening. Aan boord hadden ze geen traditionele trommen, dus ze gebruikten omgekeerde emmers en tubben alsook hun voeten om een ritme te produceren.
Eenmaal in Amerika angekommen, fuseerden Afrikaanse slaven Europese dansen met Afrikaanse ritmes. In de jaren 1740 verboden slavencodes trommen uit angst voor opstanden, zodat percussieve voetenwerk ontwikkeld werd als alternatief. Volgens Hill had buck dansen, de oudste stijl van percussieve stappen, platvoetige, schuifelende stappen die lijken op moderne tap. Deze shuffle stap, de meest basale stap in tap, kenmerkt zich door een snelle, ritmische borsteling van de voet op de vloer en is gemeenschappelijk in alle vormen van tap, van de vroegste stijlen tot de huidige techniek.

Jigging

Duizenden Ierse mannen en vrouwen werden verslaafd en gedeporteerd naar de Caraïben in de jaren 1650. Hill schrijft dat ze naast Afrikaanse slaven werkten op Engelse suikerplantages, en de twee groepen fuseerden hun vorm van muziek en dans. Beide stijlen focusten op voetenwerk met weinig bovenlichaamsbeweging, en de combinatie produceerde "jigging", een nieuwe Amerikaanse percussieve dansstijl die rond 1800 ontwikkelde. Jigging had een voorovergebogen lichaam, weinig beweging van de torso en armen, springende, veerende stappen, en snelle ritmische schuifeling van de voeten. Jigging competities waren populair bij slaven en rivierbemanningen.
Op het minstrel podium werd jigging uitgevoerd by witte acteurs in blackface grillijk door de 19e eeuw. Dansers gebruikten harde zolen schoenen, klompen, of genagelde laarzen om percussieve geluiden te produceren. In de jaren 1840 waren minstrel shows de populairste vorm van amusement in Amerika, maar ze waren nog steeds uitsluitend wit. William Henry Lane was de eerste zwarte man die met een minstrel groep toeerde, nadat hij de toonaangevende Ierse danser in een wedstrijd versloeg in 1844. Lane hield de Afrikaanse stijl centraal in jigging door Afrikaanse ritmes en een losse lichaamsstijl in zijn techniek te verpachten. Deze mengeling produceerde een nieuwe methode die beschouwd wordt als de vroegste vorm van Amerikaanse tapdansen.

Een Maatschappelijke Kunstvorm

Na de Burgeroorlog kregen meer zwarte artiesten toegang tot het minstrel podium, en ze introduceerden nieuwe stappen, ritmes, en structuren die ontwikkeld waren uit Afrikaans-Amerikaanse sociale dansen. In tegenstelling tot ballet, had tapdansen nooit een formele techniek die in een studio geleerd moest worden. Het genre ontwikkelde zich vanuit mensen die naar elkaar luisterden en keek tijdens het dansen op straat, in clubs of zalen. Van het begin werden tap stappen gedeeld, gekopieerd en heruitgevonden. Deze gemeenschappelijke aspect van tap ontwikkelde zich tot de dansuitdaging, die enorm populair was van de plantage tot de straat tot de club tot het podium. Elke minstrel show sloot met de "walk-around finale", een dramatische danswedstrijd tussen twee acteurs.

Jazz Tap

In de late 19e en vroege 20e eeuw werd jazz-geïnspireerd tap gepresenteerd in reizende medicijnshows, kermissen en circussen. Toen ragtime muziek ontstond, onderging tap een significante transformatie door ragtime en jazz gesyncopede ritmes te absorberen om jazz tap te worden, wat precisie, lichtheid en snelheid benadrukte. In 1914 werden verschillende all-zwarte revues in Harlem gestageerd, met tap en lindy hop dansen. Florenz Ziegfeld, van de Ziegfeld Follies, zag de revues en bracht tapdansen naar Broadway in 1914. Broadway dansers waren de eersten om metalen platen "taps" aan hun schoenen te bevestigen op dat moment.
Met de Jazz Era van de jaren '20, evolueerde tap in directe relatie tot jazzmuziek. De tromstijl, met een meer rechtop lichaam, ontstond als de snelste tap methode nog. In de jaren '30 en '40 voerden tap dansers vaak op voor jazz of swing bands. Tappers verzamelden op plekken als de Hoofer's Club in Harlem om stappen te oefenen en te concurreren. Tap bleef populair op Broadway en in het nieuwe medium film. Omdat zwarte dansers toegang geweigerd werd tot de witte filmindustrie, ontwikkelden zich twee convergente tap stijlen in de jaren '40: een zwarte ritmische stijl geëpitomiseerd door Bill Robinson, en de meer balletachtige stijl geïllustreerd door Gene Kelly. In de late jaren '40, toen swingmuziek plaatsmaakte voor bebop, ontwikkelde moderne jazz tap met meer volledige lichaamsbeweging en zachte zolen schoenen.

Val en Hergeboorte

Zoals Hill schrijft, daalde tapdansen dramatisch in de jaren '50 met het verval van vaudeville en de varietyshow. Met een verschuiving naar ballet en moderne dansvormen op Broadway en het einde van de Big Band era, was tap bijna verloren als kunstvorm. In 1963 ervaarde tap een heropleving op het Newport Jazz Festival met de Old Time Hoofers Show, die traditionele tap stijles presenteerde. Een televisiespecial en verschillende off-Broadway shows brachten tap terug naar de voorgrond van de popcultuur. In de jaren '70 maakte tap een verschuiving terug naar het concertpodium als onderdeel van de postmoderne dansbeweging, en een renaissance van interesse bloeide in de jaren '80 met tap's terugkeer op Broadway alsook tap festivals landelijk.
Een heropleving van percussieve dansvormen ontstond in de jaren '90 met het avontuur van stepping: een militaire stijl lijndans met lichaamsklappen en voetstampen populair gemaakt door zwarte studentenverenigingen. In 1996 choreografeerde tapvirtuoos Savion Glover de Broadway hit "Bring in da Noise, Bring in da Funk". Glover's nieuwe stijl tapdansen infuseerde hip-hop ritmes, en de populariteit van de show, samen met zijn veelvoudige onderscheidingen, "maakte tap weer cool", volgens Hill. Nieuwe technologieën voor het versterken van geluiden en het versieren van ritmes hebben bijgedragen aan de populariteit van tapdansen, omdat het een favoriet blijft van publiek overal.

Stepdans

Related Categories