Pas in de periode tussen 1900 en 1920 kwam tapdansen als dansvorm op zich. Daarmee werden tap dans schoenen geboren. In de vroegste dagen van tapdansen werden centen of hobnagen in de teen en hielen van schoenen gehammert, om het tap geluid te creëren terwijl artiesten dansten. Voor 1910 droegen tap dansers schoenen met leer zolen en houten zolen, zodat het hout de beat uitklopte. Na 1910 werd het de mode om metalen taps aan de zolen van tap dans schoenen te bevestigen.
Toen Bill Robinson (1878 tot 1949) beroemd werd als "Bojangles", waren tap dans schoenen onderdeel van het totale pakket. Robinson droeg tap schoenen met houten zolen en hielen. Zijn danspartner in een onvergetelijke 1935 film "The Little Colonel" was Shirley Temple, die oogstijl tap dans schoenen populair maakte, met grote, doorgenaaide bollen. In de film tonen Robinson en Temple de "stair step routine" uitgevonden door Robinson, waarbij ze trapjes op en neer tapten. Robinson en Temple gingen hun fancy tap voetenwerk en schoenen in drie andere films tonen: "The Littlest Rebel" in 1935, en "Rebecca of Sunnybrook Farm" en "Just Around The Corner" in 1938.
Tapdansen werd vaak gefeatured in films gemaakt tussen 1935 en 1970, met focus op glamoureuze kostuums en schoenen. Fred Astaire en Ginger Rogers tapten zich door de 1936 klassieker "Swing Time". Astaire's standaard van perfectie omvatte zwarte patent leer schoenen. Behalve de formidabele dansroutines, moest Rogers tegenkomen met het dragen van hoge hak tap schoenen. Ze maakte elke dansroutine moeiteloos, zelfs al bloedden haar voeten op ten minste één keer door de spanning. Haar witte satijn beklede schoenen worden rood.
De films maakten tapdansen magisch en glamour, en de vraag naar tap dans schoenen groeide entsprechend, wat leidde tot nieuwe ontwerpkenmerken over de jaren. Traditioneel worden leerzolen platte tap schoenen als best beschouwd, vooral voor beginners, en niet rubber zolen omdat ze neigen te plakken. Canvas en synthetische materialen worden ook gebruikt in plaats van leer. Meeste taps hebben verstelbare schroeven om verschillende geluidseffecten te creëren, en ze moeten even breed zijn als de hielen en teen van de schoenen. Stijlen zijn geëvolueerd tot gesnorde Oxfords, Mary Janes, de Jazz, de hak tap, en de tap sneaker.
De legendarische choreograaf en regisseur Tommy Tune begon zijn prijswinnende carrière als onderdeel van het koor op Broadway in de midden jaren '60. Op zes voet zes inch, was hij waarschijnlijk de langste danser die het podium betrad. Hij ging tapdansen in twee bekende films: "Hello Dolly" in 1969 en "The Boyfriend" in 1971. Tegelijkertijd, in Radio City Music Hall in New York City, hielden de hoog-opperschuddende Rockettes de tapdans traditie levend, allemaal ten minste 5 voet 6 inch lang, en perfect in tijd stappend. Voor aspiranten voor Broadway en Radio City Music Hall, worden Broadway-stijl hoge hak tap dans schoenen verkocht met taps al geïnstalleerd, evenals stevige maar flexibele tap dans schoenen ontworpen om de beginner helemaal naar Broadway en film faam te brengen.
De 1989 film "Tap" met danser Gregory Hines. Het illustreert de geschiedenis van tapdansen. De film bevat beroemd genoeg Hines die een elektronische tapdans sequentie uitvoert, met een speciaal paar elektronische tap schoenen. Al Desio, de uitvinder van de schoenen, bouwde elektronische zenders in de tap schoenen. De zenders waren verbonden met synthesizers zodat Hines toen hij tapte, verschillende geluiden kon creëren. De film werd geregisseerd door Nick Castle Jr., de zoon van de legendarische Hollywood choreograaf Nick Castle (1910 tot 1968) die werkte met Shirley Temple, Fred Astaire en veel andere danssterren.
In 1989 declareerde een gezamenlijke Verenigde Staten Senaat/Huis Resolutie dat 25 mei gevierd zou worden als Nationale Tap Dans Dag. De betekenis van 25 mei is dat het de verjaardag was van Bill "Bojangles" Robinson. Robinson en zijn tap dans schoenen worden geëerd in zijn geboortestad Richmond, Virginia met een levensgrote standbeeld.