Slangen integreren meerdere sensorische systemen om prikkels te detecteren en te beantwoorden:
Detecteert beweging, vormen; sommige soorten (bv. boas) hebben infrarood-gevoelige labiale putten die zicht aanvullen. Nachtactieve soorten hebben verticale pupillen, verhoogde staafjesdensiteit.
Geen oorflappen; binoor detecteert door de grond overgebrachte trillingen via kaakbeen (quadraat) contact met substraat. Bereik: 50–1.000 Hz. Cruciaal voor prooi/roofdier detectie.
Huid mechanoreceptoren detecteren aanraking, druk, substraattextuur. Gezichts schub receptoren verbeteren tastverkenning.
Loreale putten (putadders) of labiale putten (boas) detecteren thermische straling (ΔT < 0,003°C). Creëert thermisch "beeld" voor aanslag op warme prooi in duisternis.
Bewijs bij klapperslangen, pythons: magnetiet-gebaseerde receptoren helpen navigatie, homing, seizoensmigratie.
Dreigingsprikkels → sissen, bijten, ringvormig buigen, musk afscheiden, staarttrilling (klappers), vervlakt, doodverstelen (hognose). Soortspecifieke repertoires.
Deze multimodale sensorische toolkit maakt slangen uitzonderlijk aangepaste roofdieren en overlevenden.