Isadora Duncan (1877–1927) won nooit een Tony, een Oscar, of een Nobel. Geen regering pinde een medaille op haar. De formele award-infrastructuur van haar tijd had simpelweg geen categorie voor "moderne dans uitvinden."
Vroege 20e-eeuwse kunstinstellingen eerden ballet, opera, theater - gecodificeerde, geïnstitutionaliseerde vormen. Duncans blotevoets, korsetloos, improviserende, natuurgeïspireerde beweging bedreigde het zelfstandige concept van "techniek." Ze werd niet genegeerd; ze was onclassificeerbaar.
Elke hedendaagse danser die beweegt vanuit interne impulsoor in plaats van externe vorm, die pointe-schoenen ruilt voor blote voeten, die gelooft dat dans waarheid uitdrukt niet alleen virtuositeit - ze accepteren allemaal haar prijs op haar behalf. Dagelijks. Wereldwijd.
Ze had geen medaille nodig. Ze bouwde het podium waar de medailles nu op staan.