Geweld in de media is de afgelopen decennia een belangrijk onderwerp geweest, aangezien veel academische studies een correlatie suggereren tussen blootstelling in de vroege jeugd en latere gewelddadige neigingen. Als zodanig hebben veel politici en activisten gewerkt aan oplossingen voor het probleem. Vaak zijn deze oplossingen eenvoudig om betrokken te raken of te implementeren, zelfs vanaf huis.
Petities zijn documenten ondertekend door individuen. De documenten geven een geünificeerd belang aan verandere te promoten. In het geval van mediageweld zijn petities gebruikt om overheidsfunctionarissen en mediabedrijven te contacteren om hen aan te moedigen om afbeeldingen van geweld te censureren.
Een boycot is een actieve beslissing om acties te laten die - op enig niveau - de werking van een bedrijf, overheid of individu ondersteunen. In het geval van mediageweld helpen boycotten burgers om te communiceren met mediabedrijven om te vermittelen dat tenzij de bedrijven veranderingen aanbrengen in de programmering, ze kijkers zullen verliezen. Aangezien mediabedrijven erop gericht zijn om opbrengst te genereren op basis van advertentiedollars, is het verlies van kijkers een probleem dat ze serieus nemen.
In plaats van de mediabedrijven zelf aan te spreken, kijken mensen vaak naar de overheid om wetgeving te creëren die zou helpen de hoeveelheid geweld op televisie te controleren. Als en wanneer wetten worden aangenomen tot dit effect, wordt aangenomen dat geweld in de media aanzienlijk zal afnemen. Een van de hoofdstruikelblokken voor dit issue is echter de zorgen over mediacensuur en vrijheid van meningsuiting wetten.
Net als boycotten, is één oplossing voor mediageweld een actieve rol nemen om kinderen en burgers te educeren om gewelddadig gedrag te vermijden. Naarmate nationale smaak voor entertainment evolueert, zullen mediabedrijven hun benadering van programmering heroverwegen op een manier die beter aansluit bij wat kijkers geïnteresseerd zijn om te kijken.