Japanse dramas zijn vergelijkbaar met tv-miniseries in Amerika. De meeste fictieve live-action series in Japan zijn "dorama" of "dramas" — beperkte series van meestal 12 of 13 uur-lange afleveringen. Populaire dramas halen gemiddeld een kijkcijfer van 20,0, wat betekent dat 20 procent van de kijkers in een regio aan het kijken is.
Carrièrvrouw-dramas scoren goed in Japan. Het drama "BOSS" (2009) volgt een vrouwelijke detective die een hele afdeling leidt en een team met serieuze tekortkomingen moet managen. Assistent-professor Alisa Freedman (Universiteit van Oregon) wijst op een toename van dit genre vanaf midden jaren '90, na de wet van 1985 die gelijke arbeidsvoorwaarden voor vrouwen vormde. Vroeger gingen carrièrdramas over plattelandsvrouwen die naar de stad verhuisden voor laagbetaald werk, om uiteindelijk te trouwen. Moderne versies tonen vrouwen die machtige banen combineren met romance en worstelen met de keuze tussen carrière en liefde.
"BOSS" combineert carrièrvrouw- en detective-elementen. Een ander voorbeeld is "Keizoku" (2010), met twee detectives: een ervaren, serieuze man en een geniale maar tollende jonge vrouw. De toon is meestal somber met komische elementen. Detective-dramas zijn vaak komisch, dramatisch of een mengvorm.
Comedy is een eigen genre. "Seigi no Mikata" (2008) won prijzen voor beste actrice en beste bijrol. Het verhaal draait om een twintiger die op de overheid werkt en haar jongere zus plagt wanneer niemand kijkt. Het komische effect ontstaat doordat haar slechte plannen toch gelukkige uitkomsten opleveren.
Romance kan samengaan met andere genres, maar staat ook op zich. Romance-dramas gaan over verliefde jongeren of volwassenen. "Hana Yori Dango" was een van de best bekeken dramas van 2007. Een middelklasse meisje staat op tegen rijke pesters en wordt het object van de aanbidding van de aanvoerder — tegen haar wil, tenminste aanvankelijk.