Historisch werden broadcasts alleen op tv-sets bekeken, via tv-zenders. Hoewel tv omschakelde van analoog naar digitaal (betere signaal), bleven levering en kijkmethoden consistent. Het internet veranderde dit traditionele model. Met webcasts kunnen individuen content zowel verzenden als ontvangen vanaf hun computer. Elk model heeft sterktes en zwaktes.
Hoofdverschil: hoe content bekeken en overgedragen wordt. Broadcast: primair op tv-set. Webcast: normaal op computer. Broadcasts vereisen audio/video-signaal van station naar ontvanger (tv). Webcasts: internetstreaming. "Broadcasts voor het web." Beide kunnen pre-recorded of live media bevatten.
Tv-broadcasts volgen FCC-regels (inhoud, kijken). Webcasting is nieuwer, nog geen strikte standaarden. Omdat webcasting toegankelijker is, kunnen meer aanbieders hun werk online zetten. Kijkers krijgen gespecialiseerde content; aanbieders omzeilen traditionele gatekeepers. Maar user-generated content voldoet niet aan journalistieke standaards → desinformatie en verwarring mogelijk.
Streaming internetvideo-kwaliteit verschilt van broadcastvideo. Tv-kwaliteit hangt af van ontvangst; webcast-kwaliteit van encoding, decoding, bandbreedte. Internetcontent wordt gecodeerd tot datapakketten, gedecodeerd door mediaplayers. Snelheid hangt af van bandbreedte (data per tijdseenheid). Sitverkeer en aantal gebruikers in straal beïnvloeden kwaliteit. Omdat kijkgedrag onvoorspelbaar is, kan de zender onvoldoende bandbreedte hebben voor hoge volume.
Kiezen tussen broadcast/webcast hangt af van beschikbaarheid, budget, kijkvoorkeuren. Sommige shows slechts op één medium. Abonnementskosten voor premium kanalen op kabel, satelliet, en steeds vaker internet. Webcasts vereisen hoogspinternet en bereidheid voor ISP-kosten. Tv volgt vast schema; kijker moet kijken/opnemen op zenderrooster. Webcasts: meestal elk moment, eigen schema.