De Cable Communications Policy Act van 1984 bevat een commerciële gehuurde-toegangclausule in sectie 612 van Public Law 98-549. De wet zorgt voor kanaaltoegang voor partijen die niet geaffilieerd zijn met de kabelaanbieder, in theorie biedend grotere toegang en gelijkheid aan het publiek.
Kabelsystemen waren in 1950 operationeel in 70 gemeenschappen; in 1998 hadden meer dan 65 miljoen abonnees in meer dan 32.000 gemeenschappen dienst van meer dan 10.700 kabelsystemen. Een wet uit 1984 stelde gehuurde-toegangskanalen in, essential voor verhuur, aan partijen niet verbonden met de kabelsystemen zelf. Deze partijen kunnen hun eigen inhoud kiezen vrij van editoriële beperkingen, wat grotere toegang en gelijkheid garandeert voor het televisiekijkpubliek en contentontwikkelaars.
De reserveringsbepaling van de wet vereist dat kabelsystemen met meer dan 36 kanalen een percentage kanalen reserveren voor verhuur. De kabelexploitanten stellen prijs, termen en voorwaarden vast om te zorgen dat de gehuurde kanalen de financiële conditie of marktontwikkeling van de kabelexploitant niet negatief beïnvloeden. Volgens de schrijvers van de bepaling: 'Het doel van deze sectie is te verzekeren dat de wijdst mogelijke diversiteit van informatiebronnen beschikbaar wordt gesteld aan het publiek van kabelsystemen op een manier die consistent is met de groei en ontwikkeling van kabelsystemen.'
Individuele contentontwikkelaars, die de bepaling steunen, claimen dat gehuurde-toegangskanalen de wijdst mogelijke diversiteit van informatie bieden aan het kijkpubliek. Twee rechtvaardigingen waren dat kabel een monopolie was, en aanbieders de controle over hun systemen konden misbruiken. Kabelsysteemaanbieders, iedere persoon of groep die kabeldienst verleent, claimen dat het niet kunnen controleren van prijzen en termen een negatieve economische impact heeft op het bedrijf als geheel, wat op zijn beurt de diversiteit van programmering die dergelijke aanbieders bieden, vermindert.