De televisie-industrie introduceerde in de jaren '90 een vrijwillig beoordelingssysteem, de "TV Parental Guidelines". Zenders beoordelen hun eigen shows om ouders te informeren over inhoud. Een commissie, de TV Parental Guideline Monitoring Board, controleert of beoordelingen consistent en uniform worden toegepast en onderzoekt klachten over onjuiste ratings. Criteria kunnen variëren, dus ouders moeten hun eigen standaarden hanteren bij het bepalen wat hun kinderen mogen kijken.
De zeven ratings vallen in twee groepen. Drie gelden uitsluitend voor kinderprogramma's: TV-Y (geschikt voor alle kinderen), TV-Y7 (voor kinderen vanaf 7 jaar) en TV-Y7-FV (nog steeds voor kinderen, maar met fantasieweld die intenser kan zijn dan andere kinderprogramma's. Superheldenseries als "Batman" krijgen vaak deze rating).
De overige vier ratings gelden voor shows niet specifiek gericht op kinderen; ze zijn losjes gebaseerd op filmratings en hanteren dezelfde criteria. TV-G: acceptabel voor alle publiek (bijv. natuurdocumentaire). TV-PG: bevat volwassen materiaal dat ouders mogelijk objectionabel vinden voor jonge kinderen (lichte geweld of seksuele aanstootingen). TV-14: materiaal dat de meeste ouders objectionabel vinden voor kinderen onder 14. TV-MA: bedoeld voor volwassenen, ongeschikt voor kinderen onder 17.
Naast de zeven algemene ratings kan elke show een of meer een-letter inhoudslabels bevatten. "V" betekent geweld, varierend van vuistgevecht tot schietpartij tot grafische moord. De intensiteit wordt aangegeven door de algemene rating: een TV-MA programma kan een wrede moord tonen, terwijl een TV-PG show een meer benigne kroegstrijd kan bevatten.
Twee specifieke labels informeren ouders over seksuele inhoud. "S" geeft een seksuele situatie aan, varierend van gesuggereerde minnaart tot overte naaktheid. "D" geeft dialoog met suggestieve of overtuigend seksuele inhoud (personages die over seks praten). Het laatste is zachtjer dan het eerste, hoewel details afhangen van de algemene rating.
Het "L" label verwijst naar grove of vulgaire taal, inclusief maar niet beperkt tot "de zeven woorden die je nooit op televisie mag zeggen". Nationale zenders en lokale stations vermijden meestal grove taal, maar sommige kabelzenders – vooral premium zenders als HBO en Showtime – zenden shows met harde taal uit.