Een tweejarige met een prachtige glimlach kan potentieel kindmodel zijn. Maar als het kind ook Down-syndroom heeft, daalt de kans op aanstelling en campagnegebruik drastisch. Veel mainstream modelbureaus vertegenwoordigen geen gehandicapte kinderen. Nichebureaus wel.
Veel topbureaus in entertainmentcentra New York en Los Angeles vertegenwoordigen geen kinderen met handicap, evenmin als bekende bureaus als Wilhelmina. Een van de pioniersbureaus voor gehandicapte kinderen, Beautiful Kids Incorporated, sloot zijn deuren. Ford Models (kantoren in New York, Los Angeles, Parijs, Toronto) vertegenwoordigt niet actief kinderen met handicap, maar accepteert wel foto's.
World of Kids (Florida) en Kathy Donahue's Stars vertegenwoordigen wel gehandicapte kinderen.
Als elk modelbureau zoeken bureaus voor gehandicapte kinderen werk voor kinderen tussen 0 en 16 jaar. Ze zoeken werk in print en commercieel: productgerelateerd (bijv. quadriplegisch kind dat een nieuwe rolstoel modeleert) of lifestyle (bijv. foto's van gehandicapte kinderen die deelnemen aan de Special Olympics). In mode en glamour is nauwelijks werk beschikbaar.
Mary Hogarth, creatieve directeur bij Toys "R" Us, rapporteert dat het bedrijf sinds 1992 kinderen met speciale behoeften inhult voor print- en tv-reclames. Ze produceren ook een gids voor ouders. Houghton-Mifflin, toonaangevende uitgever van schoolboeken, zet gehandicapte kinderen in voor hun boeken en advertenties. Bureaus vinden ook werk via bedrijven als Target, Sears en Pearsons.
Ginnie Cummo, oprichter van Beautiful Kids Incorporated, gelooft dat gehandicapte kinderen als onvolkomen worden gezien en bedrijven niet willen dat hun product 'besmet' lijkt. Daardoor kunnen veel gespecialiseerde bureaus niet genoeg werk vinden om een marketingbudget op te bouwen. Ann Marie Sheridan van Kathy Donahue's Stars erkent dat werk beschikbaar is maar niet frequent. "De uitdaging is dat ouders er niet aan denken. De arbeid en tijd voor foto's, screen tests en bijeenkomsten kan te uitputtend zijn."
Mainstream tv-shows als America's Top Model en Britain's Missing Top Model (met focus op gehandicapte modellen) zullen minimaal effect hebben op het vereiste "beeld van perfectie". Meer bureaus accepteren misschien foto's en stellen bijeenkomsten in, maar de vooruitzichten voor vertegenwoordiging en werk blijven gering. Ann Marie Sheridan: "Het werk komt van adverteerders, niet van bureaus; en meer ouders moeten de tijd en energie hebben om het beschikbare werk voor deze kinderen in overweging te nemen."