Vroegere televisieprogrammering was vergelijkbaar met radioprogrammering. Naarmate de televisie een centraal onderdeel werd van de meeste Amerikaanse huishoudens, werd de programmering diverser.
Hoewel televisie in de late jaren '20 debuteerde, werd het pas na de Tweede Wereldoorlog populair in de VS. Vroege programmering bestond uit tv-shows die uitbreidingen waren van radioprogramma's, vaak met hetzelfde varietatformat en entertainers. Bijvoorbeeld: Milton Berle maakte in de late jaren '40 de overstap van radio naar televisie.
In de midden jaren '50 voegden andere programmatypes — situation comedies (sitcoms), live drama's, westerns en kindershows — variëteit toe aan de programmering van de drie Amerikaanse netwerken (ABC, CBS, NBC). In de vroege jaren '60 werd James Aubrey voorzitter van CBS, waar hij pionierde wat "the least objectionable program theory" genoemd werd: programma's die een brede schare kijkers aantrokken. CBS's succes inspireerde de andere twee netwerken tot vergelijkbare beleidslijnen.
In de jaren '70 begon Home Box Office (HBO) films aan te bieden via abonnement aan kabelstations. Andere kabelnetwerken volgden, wat leidde tot niche-programmering met gehele netwerken gewijd aan een specifieke demografie in de jaren '80.
Hoewel sporadische voorbeelden van reality-tv zoals Candid Camera vóór de jaren '90 bestonden, begon de moderne era van reality-televisie met MTV's The Real World in 1992. Omdat reality-shows goedkoper te produceren zijn dan gescriptte programma's, is reality-programmering populairder geworden naarmate de explosie van netwerken adverteringsgelden schaarder maakte.
De geschiedenis van tv-programmering weerspiegelt de culturele en sociale veranderingen die de VS hebben doorgemaakt sinds de introductie van televisie. De veranderende positie van vrouwen, het einde van wettelijke scheiding en de groeiende acceptatie van homo's en lesbiennes zijn kwesties die de typen programma's beïnvloedden die netwerken uitzenden.