Universiteit van Illinois-professoren Donald Bitzer en H. Gene Slottow, en graduate student Robert Willson vonden het plasmascherm-tv in juli 1964 uit. Het plasmascherm werd ontwikkeld als alternatieve voor kathodenstraal-tv's, die niet geschikt zijn voor het weergeven van computergrafieken vanwege de constante noodzaak tot verversen.
Larry Weber, een andere Illinois-professor die in 1975 afstudeerde, voortzette het onderzoek naar plasmascherm-tv's. In de volgende 15 jaar diende hij 15 octrooien in voor plasma-technologieën en ontwikkelde de sustainer stroombesparende schakeling en kleurenplasma-panelen. Hij werkte met zowel IBM als Fujitsu aan efficiëntere plasma-technologie.
Plasmascherm-tv's zijn geen LCD-schermen. Plasmaschermen produceren zelf licht, terwijl LCD-schermen een vorm van achterverlichting gebruiken. Plasmaschermen zijn daardoor helderder. LCD-schermen komen meestal in kleinere formaten, variërend van 2 tot 30 inch.
Plasmascherm-tv's zijn meestal vrij groot, variërend van 40 inch tot meer dan 100 inch breed. Echter, de meeste plasmaschermen voor huishoudelijk gebruik zijn kleiner dan 50 inch. Ondanks hun grote breedte zijn ze meestal dunner dan 5 inch.
Panasonic maakte in 2008 het grootste plasmascherm-tv van 150 inch breed voor tentoonstelling in Las Vegas.
Plasmascherm-tv's worden geproduceerd door alle grote elektronicaleveranciers, waaronder Sony, Samsung, Philips, Panasonic, NEC, Fujitsu, Hitachi en LG/Zenith. Andere leveranciers zijn RCA, JVC, Sharp, Runco, Marantz, Viewsonic, Studio Experience, Sampo, Maxent, Norcent en Gateway.