Arts >> Kunst en entertainment >  >> Films & tv >> Buitenlandse films

Grieks cultfilms

Als je aan Griekse cinema denkt, zijn de twee titels die meestal als eerste opduiken "Zorba the Greek" en "Never on a Sunday". Het laatste film maakte Melina Mercouri een ster in Europa, een eerste voor Griekse acteurs. Hoewel deze Griekse films mainstream succes buiten Griekenland behaalden, heeft het land een stroom van films geproduceerd die festival- en arthouse-favorieten zijn geworden. Een handjevol van deze films worden als cultklassiekers beschouwd.

De vroege jaren

In de vroege dagen van de cinema was Griekenland een extreem verarmde en landelijke samenleving, en de filmhype passeerde het land virtually. Een film, "Golfo", verscheen aan het begin van de Eerste Wereldoorlog, maar de industrie ging in hibernatie voor de duur van de oorlog. Na de oorlog kwamen binnenlandse speelfilms. Weinig waren memorabel tot het einde van de stille filmtijd, toen een kleine productiemaatschappij, DAG, begon genre films in Griekenland te produceren met Griekse schrijvers, regisseurs en acteurs. Een vroege stille film, "Social Decay", was een hit in Griekenland, maar toen had de wereld zich al bewogen naar sprekende films. "Social Decay" werd zelden buiten Griekenland getoond.

De eerste klassiekers

De Nazi's bezetten Griekenland in de Tweede Wereldoorlog en stelden strikte censuur in. Griekse publiek weigerde echter Duitse en Italiaanse films te bezoeken en de vraag naar eigen product was groot. Producent Filopoemin Filos' "The Voice of the Heart" wordt beschouwd als de eerste moderne Griekse film en was toen een massale hit. Het speelt nog steeds regelmatig in Griekse revival festivals. Na het vertrek van de Nazi's nam een militaire junta de macht en stelde zijn eigen vorm van censuur in. Echter, de Duitsers waren vrij wild, en een reeks artistieke films die sociale kwesties benadrukten, verschenen tegen oorlogsachtergronden. Enkele van die films waren "Bitter Bread" en "Black Earth". De eerste zuivere Griekse kunstfilm, "The Ogre of Athens", werd in de jaren '50 uitgebracht.

Moderne film

Ondanks voortdurende censuur, begon Griekse film internationale aandacht te krijgen rond 1960. "Never on Sunday" en "Zorba the Greek" verschenen in de vroege jaren '60 en waren wereldwijde hits. Een verfilming van Euripides' tragedie "Electra" werd in 1962 uitgebracht en werd een arthouse-favoriet. Griekse filmmakers moesten nog steeds het land verlaten om films te maken. Wat velen de grootste Griekse film noemen, 1969's "Z" van Costa-Gavras, is een politieke thriller over de moord op een linkse minister. Het werd buiten het land gedraaid en onmiddellijk verboden door Griekse ambtenaren. Een andere politieke thriller, "Kierion", werd alleen buiten Griekenland getoond. "Dogtooth" (2009) en "Eternity and a Day" (1998) wonnen prijzen op het Filmfestival van Cannes en waren hits in onafhankelijke runs in de Verenigde Staten. Beide ontwikkelden een cultvolgingsgroep.

Exploitatiefilms

In het begin van de 21e eeuw ontstonden festivals in Europa en de Verenigde Staten die laagbudget Griekse exploitatiefilms vieren. Deze festivals waren vergelijkbaar met de vieringen van Kung Fu-films uit Hongkong of Blaxploitation-films in de jaren '70 en '80. Deze kleine cultfilms, met titels als "The Attack of the Giant Mousaka" en "Evil", bedienen genres variërend van erotische thrillers tot zombie slashers tot sci-fi komedies.

Buitenlandse films

Related Categories