Spaghetti-westerns, de naam voor Europees geregisseerde en geproduceerde films die in de Amerikaanse West plaatsvinden, was een genre geproduceerd tijdens de jaren '60 en '70. De naam komt doordat een groot aantal van de meest prominente regisseurs en productiebedrijven Italiaans waren, met name de regisseur Sergio Leone. Spaghetti-westerns vertegenwoordigen een afwijking van klassieke westerns door moreel ambiguë anti-helden te introduceren en het geweld te verhogen. Hoewel een groot aantal van deze films als B-films afgeschreven zijn, zijn er enkele die tot grote roem zijn gekomen.
Sergio Leone's "The Man with No Name" trilogie startte de populariteit van de spaghetti-western en blijft de beroemdste en invloedrijkste reeks films. Bestaande uit "A Fistful of Dollars", oorspronkelijk uitgebracht in Italië in 1964; "For a Few Dollars More" in 1965; en "The Good, The Bad and The Ugly" in 1966, had de trilogie Clint Eastwood in zijn eerste grote filmrol. Ze waren enorme successen. Hoewel oorspronkelijk verrissen door veel Amerikaanse critici, zijn ze geaccepteerd als een van de beste films uit de jaren '60. Deze drie films inspireerden honderden navolgers.
Sergio Corbucci, "De Andere Sergio", introduceerde het personage Django in de gelijknamige film "Django" in 1966. Corbucci maakte de thema's van spaghetti-westerns nog explicieter, door Django een zeer donkere held te maken en zijn film veel gewelddadiger. Een internationale hit, was het op veel manieren net zo invloedrijk als de "Man with No Name" trilogie. Naast de officiële sequel, ontstonden er tientallen films die het personage hergebruikten.
Sergio Sollima introduceerde een belangrijk nieuw thema in zijn films: linkse politiek. Deze films werden gedubd als Zapata-spaghettis, aangezien veel van de films plaatsvinden tijdens de Mexicaanse Revolutie van 1913, de tijd van de beroemde revolutionair Emiliano Zapata. Sollima en zijn navolgers gebruikten de Mexicaanse Revolutie om parallellen te trekken met de politieke turbulente die in Europa in de jaren '60 plaatsvond. Sollima's beroemdste film is "The Big Gundown", uitgebracht in 1966. Een andere makkelijker beschikbare film is zijn 1968 film "Run, Man, Run". Je kunt ook Sergio Leone's aanpak van de Zapata-spaghetti zien met de zelden bekeken 1971 film "Duck, You Sucker".
Een laatste film is essentieel: Enzio Barboni's satirische aanpak van spaghetti-westerns in zijn 1970 film "My Name Is Trinity". Immens populair internationaal, de film maakt grap met enkele van de excessen van het genre. De populariteit leidde tot een sequel: "Trinity Is Still My Name".