De Franse Nieuwe Golf (La Nouvelle Vague) omvatte een groep Franse filmregisseurs voornamelijk in de late jaren '50 en begin jaren '60 die de formalistische conventies van traditionele filmwezen verlooren en streeven naar een meer naturalistische, cinematografische techniek. Geïnspireerd door regisseurs als Jean Renoir en John Ford, gehörten onder andere Jean-Luc Godard, François Truffaut en Claude Lelouch tot de Nieuwe Golf.
Een opvallende techniek was de jump cut, waarbij twee discontinue beelden naast elkaar worden geplaatst. Hoewel jump cuts vandaag gangbaar zijn in film en televisie, waren ze toen erg schokkend voor publiek, gewend aan een vloeiende beeldstroom in plaats van montage die de aandacht op zich trekt.
Nieuwe Golf-regisseurs draaiden meestal met extreem lage budgets. Beperkingen produceerden veel kenmerkende eigenschappen. Door beperkte apparatuur draaiden ze snel, vaak met handgehouden camera's, wat resulteerde in een minder gepolijste, meer naturalistische look. Vaak was er maar één camera beschikbaar, wat leidde tot lange travelling shots en vloeiende panoramabewegingen. Budgetbeperkingen dwongen ook tot improvisatie met locaties en planning, en tot montagekeuzes die nu typisch zijn voor de Nieuwe Golf. Als een lange shot onbruikbaar was en niet opnieuw gefilmd kon worden, werd het omgezet in een reeks jump cuts.
In tegenstelling tot de gecontroleerde studiopodiums en backlots van Hollywood in die tijd, waren Nieuwe Golf-regisseurs toegewijd aan natuurlijke locaties en natuurlijk licht zoveel mogelijk. Geluid werd ook live op de locatie opgenomen, wat ongebruikelijk was.
In hun opstand tegen wat zij als Hollywood-stijl filmmaak zagen, leunden Nieuwe Golf-regisseurs vaak naar open eindes en niet netjes afgeronde verhalen. Verhalen waren ongeschonden en losjes gestructureerd. Personages waren vaak excentrisch of bizar, met focus op jonge mannen die worstelen met persoonlijke chaos. Regisseurs lieten acteurs dialogen improviseren en zelfs plotwijzigingen aanbrengen, een techniek die toen in Hollywood ongekend was. Tijdens improvisatie werden acteurs aangemoedigd elkaar door te praten voor een natuurlijk effect.