In de jaren '70 groeiden onderground Russische films uit een behoefte om te gaan met de groeiende kloof tussen de idealen en de realiteit van het Russische leven. Het beleid ten aanzien van de kunsten vereiste dan rigide optimisme, stoische positiviteit en een stijve bovenlip gekrulmd in een soms pijnlijke glimlach. Nirgens mochten mensen (vooral in de cinema) zelfs milde negatieve thema's als problematische huwelijken of verslaving uitbeelden. De ondergrond was zo verboden en toch zo nodig als geneesmiddel tegen de rigiditeit van de Russische cinema. Uit deze behoefte ontstond de ondergrondse Russische cinema. De cinema was donker en parodieerde populaire films.
Russische cinema heeft een belangrijke en hooggeachte achtergrond. Sergei Eisenstein was een filmmaker in de jaren '10 die het concept van montage-bewerking ontwikkelde, wat hij gebruikte in zijn baanbrekende "Battleship Potemkin". Stalin steunde het werk van Eisenstein, Lev Kuleshov en anderen, en maakte "sociale realisme" de officiële cinema van de staat. Later, in de midden- tot late-20e eeuw, werd Andrei Tarkovsky een grote Russische vernieuwer van de cinema. De jaren '60 en '70 waren periodes van grote groei, zonder twijfel door de bloei van ondergrondse films.
Onder de controle van Michail Gorbatsjov werd de Russische cultuur in de midden jaren '80 getransformeerd door "Glasnost", een politieke beweging die Russen meer vrijheid gaf, waaronder grotere spraakvrijheid. Glasnost beïnvloedde ondergrondse Russische films door ze cultureel meer acceptabel te maken, en het maakte populaire films meer als ondergrondse films door meer pessimistische en gritty verhalen toe te staan, evenals meer naaktheid, scheldtaal, misdaad en geweld. Hoewel de nieuwe Russische cinema nergens zo extreem was als die van de VS, zaten de veranderingen door dit beleid ervoor dat veel Russische films voor de eerste keer R-rated werden.
Een van de beste plekken om Russische cinema te bekijken en het spectrum van wat Russische cinema te bieden heeft te begrijpen, is het KinoArt Festival in Toronto, Ontario, Canada. Films omvatten adaptaties van beroemde Russische romans als "Anna Karenina" en "Taras Boelba", de laatste welke beschouwd werd als "een van de 10 beste boeken aller tijden" door Ernest Hemingway (zie "A Moveable Feast" door Ernest Hemingway). Er zijn fictiefilms, veel nog nooit gezien; er zijn ook historische documentaires en korte films. Om een echt gevoel te krijgen van de ondergrondse Russische cinema van vandaag en een breed overzicht van meer populaire kosten, is een festival als het KinoArt Festival de moeite waard.