Setsuko Hara (1920–2015) blijft een van Japans meest geliefde en enigmatische schermiconen. Haar carrière, spannend van de jaren '30 tot de '60, definieerde een era van Japanse cinema, met name door haar samenwerkingen meesters Yasujirō Ozu en Akira Kurosawa.
Hara's filmografie is een meesterles in bezinning en emotionele diepgang. Sleutelwerken omvatten Sanshiro Sugata (1943), The Most Beautiful (1944), No Regrets for Our Youth (1946), An Actor's Revenge (1947), Drunken Angel (1948), Silent Duel (1949), Rashomon (1950), The Idiot (1951), Ikiru (1952), Tokyo Story (1953), Floating Clouds (1955), Early Spring (1956), The Makioka Sisters (1957), Equinox Flower (1958), Her Brother (1960), Late Autumn (1960), The Love of Sumako (1964), en een late terugkeer in Sanshiro Sugata Part 2 (1977).
Na haar filmpensioen in de vroege '60 maakte Hara zeldzame tv-optredens in Oshin (1983), Hanayome no Negai (1986), Aishiteru: Tokyo Monogatari (1997), en Ai: Tokyo Monogatari 2013 (2013), voordat ze zich volledig uit het openbare leven terugtrok.
Haar legendarische privacy versterkte alleen de mystiek van een vrouw die zoveel gaf op het scherm, maar zo weinig onthulde erbuiten.