Je ziet het effect in films en op tv, alsook op internet: een man wordt een monster, of een product verandert in een logo. Deze dramatische overgangen omvatten een effect genaamd morphing, dat de uiterlijke vorm en vorm van het ene ding soepel verandert in het andere. In 2011 gebruiken videokunstenaars computers om dit effect te bereiken, hoewel het idee zijn wortels heeft in de vroege dagen van de film.
Het concept van morphing omvat het creëren van soepel overgangen tussen twee verschillende afbeeldingen. Hoe soepeler de verandering, hoe overtuigender het effect. De kunstenaar werkt om gemeenschappelijke punten tussen afbeeldingen te vestigen die niet bewegen en lijnt de afbeeldingen op die punten uit. Bij een man-naar-weerwolf morphing plaatst de kunstenaar bijvoorbeeld de ogen, neus en mond van de man op dezelfde locaties als die van de weerwolf. Deze gemeenschappelijke punten stabiliseren de overgang, wat horizontale of verticale rillingen vermindert die de illusie van verandering bederven.
Bij een tekenfilm-animatie heeft de kunstenaar controle over de afbeeldingen omdat hij ze allemaal tekent. Als hij een morph-effect in een scène wil, tekent hij de voor- en na-afbeeldingen en bepaalt hoe lang de overgang duurt. Films gebruiken 24 stilstaande frames per seconde actie, dus een tweeseconden morph heeft 48 afbeeldingen nodig. Het eerste frame begint als de voor-afbeelding. De kunstenaar tekent dan 48 overgangsafbeeldingen, elk er progressiever meer op de finale lijken. De na-afbeelding wordt de 48e in de reeks. Hoewel dit veel handarbeid vereist, is het niet meer arbeidsintensief dan het produceren van twee seconden van een andere scène in de geanimeerde film, aangezien de kunstenaar het allemaal al met de hand maakt. Om de werkbelasting te verminderen, gebruikt een kunstenaar nu een computer om de overgangsframes automatisch te genereren.
De 20e eeuw zag veel nieuwe technieken ontwikkeld om dramatische speciale effecten voor film te creëren. Technici waren beperkt tot wat ze met lenzen, licht en fotografische effecten konden doen voor het grootste deel van die periode. Vroegere pogingen tot morphing, zoals in de film The Wolf Man (1941) en The Mummy (1932), gebruikten een techniek genaamd de lap dissolve. Een acteur zat of stond in een bepaalde positie, en de crew filmeerde een voet film, stopte dan de camera. Een make-up artist werkte aan de acteur, voegde een paar kenmerken toe. De acteur nam dan dezelfde positie als voorheen aan en de crew filmeerde nog een voet film. Ze herhaalden dit proces tot de gehele overgangsscène voltooid was. Films en video bleven de lap dissolve gebruiken tot computergestuurde beeldverwerking in de jaren 80 een betere alternatief bood.
Een computerprogramma kan de tussenliggende afbeeldingen die nodig zijn voor een overtuigende morph-scène automatisch produceren. Elke afbeelding bestaat uit duizenden kleine stipjes genaamd pixels, elk met een bepaalde helderheid en kleur. De kunstenaar gebruikt het programma om de voor- en na-afbeeldingen en de sleutelpunten om de afbeeldingen uit te lijnen te identificeren. De software onderzoekt elke pixel en creëert een reeks geleidelijk gemengde afbeeldingen, resulterend in de na-shot. Een moderne computer en software genereren een morph in een paar seconden of minder. Omdat de techniek snel is, kan de kunstenaar de sleutelpunten en details geleidelijk verfijnen, het morph-proces verschillende keren herhalen tot hij of zij tevreden is.