Gedragstheorieën verklaren waarom mensen zich gedragen zoals ze doen. In de film kun je deze theorieën gebruiken om de acties en ideeën van je personages te verduidelijken, en aspecten van hun persoonlijkheid of schuld te tonen die niet impliciet in de dialogen liggen. Je kunt ze ook inzetten om de emoties van je publiek te sturen, hen boosheid of waardering laten voelen voor elementen van je verhaal. Deze theorieën stellen je in staat om je publiek te regisseren tegelijkertijd met je acteurs.
Vestig een verbinding met een klassiek boek of film. Deel elementen ervan met je verhaal. Voeg subtiele dialooghints toe die ze verbinden. Gebruik de klassieke conditioneringstheorie om dezelfde emoties op te roepen die je publiek voelde toen ze de oorspronkelijke film zagen of het boek lasen. Voorbeeld: in een film waar je vrouwelijke hoofdrol van haten naar liefde voor haar liefdesbelang groeit, kun je de emoties van "Pride and Prejudice" van Jane Austen oproepen door een paar zorgvuldig gekozen scènes en regels toe te voegen.
Afwijken van het verwachte genre op cruciale momenten. Creëer een gevoel van agressie bij je publiek. Gebruik de frustrati-aggressietheorie om die boosheid te koppelen aan een thema in je film. Het publiek heeft specifieke verwachtingen over het einde van je film gebaseerd op genre en vergelijkbare films. Voorbeeld: als je romantische film zich afspeelt op de achtergrond van vervuiling, kun je afwijken van de verwachting en een van de liefdesparen aan het einde laten sterven om de agressie van het publiek te koppelen aan je anti-vervuilingsthema.
Laat acteurs non-verbale communicatie gebruiken. Voeg subtiliteit en extra informatie toe aan scènes. Gebruik de non-verbale communicatietheorie als gids voor een secundaire dialoog met je publiek. Voorbeeld: in je horrorfilm kun je hints geven over het echte slachtoffer door een acteur emoties te laten tonen die afwijken van de rest, zoals kwaadwillendheid terwijl ze een andere acteur voorlaat een deur te betreden.
Suggereer onbekende informatie. Gebruik de realistische conflicttheorie. Laat een personage overreageren op een specifieke conflict, wat het publiek een reden geeft om te vragen waarom de reactie zo heftig was en ze dwingt om de rest van de film naar de reden te zoeken. Voorbeeld: in een romantische film ziet een personage zijn date met een andere man en reageert met extreme geweldadigheid; het publiek begint te vragen waarom en kijkt naar die informatie in de film.