Computertechnologie is geëxplodeerd als instrument in filmproductie. Pas recentelijk zaten alleen zeldzame special effects films als "Terminator 2" of "Jurassic Park" met computers in productie. Vandaag is het zeldzaam dat een film geen digitale technologie gebruikt. Hoewel dit instrument de vrijheid van filmmakers in sommige opzichten vergroot heeft, heeft het ook eigen dilemma's gecreëerd.
Paradoxerwijs heeft een groeiende afhankelijkheid van computertechnologie de productiebudgetten juist opgedreven. Hoewel de kosten van fysieke sets, modellen en traditionele effecten zijn gedaald, hebben de kosten van computers, software, servers en vooral hoogbetaalde CG-artiesten en animators de totale kosten van blockbusters omhoog gedreven. "Jurassic Park", dat bemerkenswert weinig op computereffecten leunde, kostte minder dan $100 miljoen (in 2010-dollars). Recente hits als "Alice in Wonderland", "Iron Man 2" en "Avatar" hadden allemaal budgetten boven de $200 miljoen.
Vroeger waren er live-action films en geanimeerde films. Die scheiding vervaagt. Was "Avatar" een geanimeerde film met occasionele live-action acteurs? Wat dacht je van de motion-capture "Tintin", waar acteurs in high-tech pakken hun rollen speelden die de beweging van een geanimeerd personage dicteerden? Veel filmgangers voelen dat ondanks de toenemende verfijning van CGI, het onrealistisch voelt en de kijker distanceert van de onmiddellijkheid van authentieke live-action beelden.
Computertechnologie is zo snel verbeterd dat indrukwekkende beelden van enkele jaren geleden nu gedateerd lijken, op een manier waarop traditionele filmbeelden van veel langer geleden niet doen. Computereffecten uit late jaren '90 en vroege 2000 worden vaak bespot. Films als "Twister", "Spiderman" en "The Matrix: Reloaded" hadden ambitieuze computereffecten die nu schrik kunnen oproepen. Digitale camera's zijn ook sterk ontwikkeld; volledig digitale films als "Star Wars: Attack of the Clones", gefilmd op een vroege Sony 24p-prototype, hebben significant lagere resolutie dan recente digitale films.
Veel acteurs smachten naar de tijd dat sets echt waren, stunts live, en regisseurs centimeters buiten het frame zaten in plaats van meters verder op een bank digitale monitors. De verhoogde technologische uitdagingen hebben de taak van de acteur dichter bij die van een technicus geduwd. Acteurs worden vaak gevraagd te reageren op onzichtbare, nog niet geanimeerde zichten of personages. Sets worden vaak vervangen door groen of blauw scherm. Soms worden acteurs op verschillende tijden gefilmd, met hun prestaties later samengevoegd, zonder elkaar ooit te ontmoeten.