Verlichting voor films en tv-series verschilt wezenlijk van fotografische verlichting. Er zijn verschillende stijlen, kleurtemperaturen, lampsoorten en hulpmiddelen. Het is onmogelijk om elke verlichtingstechniek te behandelen, aangezien continu nieuwe technologieën verschijnen. Toch zijn er fundamentele principes die onveranderlijk blijven. Door enkele stijlen te kennen, kleurtemperaturen te begrijpen, de basis lampsoorten en bijbehorende tools te beheersen, kan iedereen betere verlichtingstechnieken gaan toepassen.
De meest gebruikte stijl in Hollywood-films is driepuntsverlichting. Deze beschrijft de verlichting van het onderwerp en bestaat uit een hoofdlamp (key light), een vullamp (fill light) en een achterlamp (back light). De hoofdlamp is de primaire lichtbron; buiten is de zon de hoofdlamp. De vullamp is vaak een 'cheat' – een licht dat het hele gezicht van het onderwerp zichtbaar maakt. De achterlamp wordt vaak 'kicker' genoemd, omdat het het onderwerp van de achtergrond afzet. Meeste verlichtingsstijlen zijn variaties op deze basisopstelling. Een voorbeeld is de brede zijdelamp (broadside key), die een gladde uitstraling geeft en vaak in komediës wordt gebruikt; de hoofdlamp belicht de zijde van het onderwerp die naar de camera wijst. De smalle zijdelamp (narrow side key) creëert een dramatischer effect door de hoofdlamp op de verafgelegen zijde te plaatsen. De exacte positionering van de hoofdlamp levert zoveel stijlen op als er cameraposities zijn.
Kleurtemperatuur is een fotografisch concept dat belangrijker werd met de komst van kleurenfilm en continuïteitsmontage. Het vertegenwoordigt de algemene kleur van een lichtbron. Een gloeilamp brandt rond 2.500 Kelvin en geeft een oranje kleur. De zon brandt op ongeveer 6.500 Kelvin, wat de lucht blauw laat lijken. Hoe hoger de temperatuur, hoe blauwer het licht. Dit is cruciaal voor continuïteit, omdat de kleuren door de hele film consistent moeten blijven. Het kennen van de kleurtemperatuur is essentieel voor correcte verlichting.
Er zijn drie hoofdtypen lamps in films: gloeilampen (tungsten), HMI's (Hydrargyrum medium-arc iodide) en LED's. Gloeilampen hebben veel lenzen en vormen voor controle. Ze waren lang de standaard tot de HMI. HMI's verbruiken veel minder stroom voor dezelfde lichtopbrengst, produceren een lichtboog in plaats van een draad, en duren langer. Een nadeel: ze zijn niet compatibel met 60-Hz huishoudstroom (flikkeren) en vereisen een specifieke generator. Ze hebben een blauwe tint. LED's (light-emitting diodes) bestaan al lang, maar waren eerst niet krachtig genoeg om een hele ruimte te verlichten. Ze branden doorgaans blauw.
Er zijn diverse basistools. Om de kleur van een lamp te veranderen, gebruikt men 'gels' – stukjes gekleurd plastic of waspapier voor de lamp. Ze worden bevestigd met een 'C-47', de industrieterm voor een wasknijper. De oorsprong van de naam is omstreden, maar C-47's zijn onmisbaar op sets vanwege hun veelzijdigheid. Ze worden vastgemaakt aan de 'barndoors' van een lamp, het hulpmiddel voor ruwe richtingscontrole van het licht.