Super 8 is een variant van 8mm-film die door Kodak werd uitgevonden om filmen voor gewone consumenten minder technisch ingewikkeld te maken. Hierdoor werd het vóór de opkomst van goedkope videorecorders zeer populair. Super 8 introduceerde verschillende functies die het makkelijker maakten dan standaard 8mm-film.
Standaard 8mm-film is eigenlijk 16mm-film die in het midden is gesplitst, zodat deze twee keer belicht kan worden – de consument krijgt dus dubbele beeldlengte voor dezelfde filmlengte. Net als 16mm-film komt de rol los en moet deze in de camera worden ingeladen. Dit kan tijdrovend zijn, vooral wanneer de rol omgedraaid moet worden om de andere kant te belichten. Een van de hoofdfuncties van Super 8 is dat het in een cassette wordt verkocht die simpelweg in een Super 8-camera geladen kan worden; inladen is niet nodig. Dit heeft voor gevorderde gebruikers wel het nadeel dat expositietrucs en speciale effecten die met een open rol mogelijk zijn, niet meer werken. Super 8-cassettes staan wel een klein beetje terugspoelen op de projector toe, maar niet veel voordat de film in de cassette ophoopt. Er is nog een formaat genaamd Single 8, uitgevonden door Fuji en vooral populair in Japan, dat een vergelijkbaar cassettesysteem gebruikt maar de film zo inlaadt dat continu terugspoelen mogelijk is.
De snelste manier om te zien of je kijkt naar standaard 8mm of Super 8 is door de sproetgaten aan de rand van de filmstrip te bekijken. Omdat standaard 8mm afstamt van 16mm, zijn de sproetgaten groter en boven en onder elk frame gepositioneerd. Bij Super 8 zijn de gaten kleiner en in het midden van elk frame geplaatst.
Door de kleinere sproetgaten heeft Super 8-film meer ruimte voor het beeldgebied dan standaard 8mm. Dit betekent dat de film meer in het frame kan vangen. Super 8-frames zijn 5,46 mm breed, terwijl standaard 8mm slechts 4,5 mm van zijn oppervlakte aan het beeld wijst. Het idee om de beeldgrootte op film te maximaliseren werd geleend van Pathé, een Frans bedrijf dat in Europa met zijn 9,5mm-systeem de randen (waar de sproetgaten zitten) minimaliseerde.
De kleinere sproetgaten gaven Super 8 de reputatie van een stabielere film, omdat er minder spel is op de sproet en dus minder neiging om tijdens het filmen te schokken. Sommige filmfans argumenteren echter dat de camerakwaliteit van consumenten-Super-8-cameras dit voordeel ongedaan maakte, omdat de drukplaat die de film op zijn plaats hield doorgaans van plastic was in plaats van metaal, wat een minder stevig spoelmechanisme gaf. Vergeleken met de 8mm-cameras die consumenten in de jaren 30 tot 50 gebruikten, was Super 8 wel een duidelijke verbetering in beeldstabiliteit.
Terwijl de cassette van Super 8 het laden en filmen vergemakkelijkt, levert het een extra uitdaging op voor wie de film liever zelf wil ontwikkelen. In tegenstelling tot losse rollen 8mm-film, moet de cassette eerst in een volledig donkere kamer geopend worden om de film te verwijderen. Dit wordt meestal gedaan door de behuizing voorzichtig open te kloppen met een hamer.