Televisieshows hebben een grote verscheidenheid. Of het nu een sitcom, drama, journaal, of zelfs een teleshop is, ze delen allemaal een gemeenschappelijke eigenschap - de behoefte aan een specifieke stijl van verlichting. Er zijn veel verschillende verlichtingstechnieken die in de wereld van televisieproductie gebruikt worden die een directe impact kunnen hebben op de manier waarop een publiek waarnemt wat ze op hun televisiescherm bekijken.
Dit is de meest voorkomende verlichtingsopstelling in televisie. Drie-punt verlichting bestaat uit een achterlicht, een hoofdlamp (key light), en een vullamp (fill light). De hoofdlichtbron is de key light. Deze licht wordt doorgaans gepositioneerd aan de voorrechter of voorlinker kant van het subject en helpt de vorm van het subject te definiëren. De key light wijst altijd naar het subject. Het achterlicht is vergelijkbaar met de key light maar wordt achter het subject geplaatst om licht te brengen tot het gebied achter het subject. De fill light wordt gepositioneerd aan de voorlinker of voorrechter kant van het subject. Welke tegenover de key light ligt. Dit licht is doorgaans een flodlicht en biedt een wijd bereik van verlichting dat het achterlicht kan diffunderen om een halo-effect op het subject te voorkomen.
Deze verlichtingstechniek wordt bereikt door het gebruiken van alle directionele spots, die het subject vanuit een aantal hoeken omringen. Deze techniek wordt typisch gebruikt in dramatische shows met studiosets waar een donkere achtergrond is die een groot deel van het licht kan absorberen. Dit is om de aandacht te trekken naar het subject of personage.
Deze techniek is ontwikkeld tijdens de tijd van zwart-wit televisie, wat het vaak een moeilijke techniek maakt om te bereiken voor scènes die buiten de studio gefilmd worden.
In deze situatie wordt het subject verlicht met spots alleen van achteren. Dit trekt aandacht naar de omgeving van het personage, terwijl het personage en het gebied voor hen in schaduwen gehuld blijft.
Bepaalde scènes vragen om een abnormale of onnatuurlijke kleurverlichting. Om een bepaalde kleur te bereiken zonder de natuurlijke omstandigheden, kunnen speciaal vervaardigde gels over elk van de lichten worden bevestigd met houten wasknijpers. Bijvoorbeeld, als een regisseur probeert de look van een zonsondergang te bereiken, zouden ze ideaal een oranje of rode gel gebruiken.
Hard verlichting wordt bereikt door licht te distribueren aan een subject vanaf een bron zoals een gefocuste spot in een studio of onder een heldere hemel voor natuurlijk licht. Dit stelt het subject in staat om in groot detail getoond te worden met heel gedefinieerde kenmerken.
Zacht verlichting wordt gebruikt om licht gelijkmatig over een gebied of op een subject te distribueren. Fotografen gebruiken dit vaak bij het werken met modellen. Deze verlichting wordt vaak bereikt door het gebruik van gereflecteerd licht door een spot te richten op een reflecterende scherm of glad wit oppervlak.