Single-camera productie wordt al sinds de jaren 1960 gebruikt. Maar de techniek is recent gepopulariseerd door series als '30 Rock', 'It's Always Sunny in Philadelphia' en 'Weeds'. Het hoofdverschil tussen single-camera en multi-camera productie is dat de laatste twee of meer camera's gebruikt, die vanuit verschillende hoeken simultaan filmeren, terwijl de eerste volledig vertrouwt op één camera om alles wat gescript is vast te leggen.
Het eerste en waarschijnlijk meest nadelige aspect van opnemen met single-camera productie is dat je maar één hoek tegelijk krijgt. Bij multi-camera productie kun je verschillende dingen die tegelijkertijd gebeuren vastleggen. Dit betekent dat je met single-camera productie moet proberen alles wat je wilt gebeuren in de juiste setting op het juiste moment te krijgen. Als je een take snijdt en er gebeurt iets interessants of iemand nagelt zijn regel, heb je pech want er is geen andere camera om het op te vangen.
Een ander nadeel van single-camera productie is dat je veel meer tijd in de montageroom doorbrengt. Omdat alle footage van één camera komt, moeten al je outtakes en fouten over tijd gesorteerd worden, in tegenstelling tot een multi-camera benadering, waar je bepaalde sequenties, hoeken en scènes kunt bewerken op basis van de camera die filmde. Meer tijd in de montageroom betekent ook meer tijd voor geluidseffecten, overgangen, muziek en andere postproductieprocessen.
Omdat single-camera productie slechts één camera gebruikt, krijgt de regisseur absolute controle over elke shot. Als je bijvoorbeeld voor multi-camera productie kiest, kun je verschillende hoeken en takes tegelijkertijd krijgen, met verschillende mensen die verschillende camera's bedienen. Als een shot van het midden er slecht uitziet, kun je die frames altijd vervangen door een shot van rechts of links om dingen snel en gemakkelijk te repareren. Met single-camera productie zit je vast met de footage die je krijgt.