Zwart-wit film bestaat uit lichtgevoelig zilvernitraat opgeschort in gelatine. Een heldere plastic basis voorziet in structuur en bescherming aan één kant van de film. Niet alle zwart-wit films zijn gelijk gecreëerd. Verschillende filmstocks zullen anders reageren op licht om verschillende contrasten tussen licht en donker te produceren.
Databladen kunnen voor bijna alle filmstock vandaag de dag gevonden worden. Ze detailleren de karakteristieken van de film, specifiek hoe de stock reageert op licht. Informatie over het contrast van de film bevindt zich op een grafiek genaamd de karakteristieke curve.
De grafiek meet de dichtheid van de film als het aan licht wordt blootgesteld. Een steile curve zou een scherper contrastbereik concluderen. Wanneer de curve geleidelijk stijgt, duidt de grafiek op een laag-contrast film.
Ortho en hicon film zijn bekend als hoog-contrast filmstocks. Hun karakteristieke curves zijn extreem steil, wat donkere zwarten oplevert.
Het contrast van de film kan gemanipuleerd worden met een geschikte developer. Er zijn verschillende developers die contrastniveaus anders beïnvloeden. Kodak's D-19 wordt beschouwd als een hoog-contrast developer, en Kodak's D-76 is voor mild contrast en normale ontwikkeling.
De lengte van de tijd in de developer kan het contrast aanzienlijk beïnvloeden. Push is een term voor het creëren van een hoger contrast; de methode omvat het ontwikkelen van film na de aanbevolen duur. De term pull beschrijft een kortere duur van ontwikkeling en zal resulteren in een lager-contrast film.