Cellulosenitraat is een plastic dat veelvuldig gebruikt werd in bewegende-beeld films tussen 1889 en 1951. Het is extreem brandbaar en produceert giftige rook. Om die reden vervingen polyester en veiligheidsfilm nitraat in de vroege jaren '50. Als je dit type film in je huis of archief vindt, praat met een professionele archivaris over het overbrengen van de film naar veiligheidsfilm of een digitaal videoformaat, en over of de originele film bewaard of afgevoerd moet worden.
Verplaats de film naar een koele, drooge, goed geventileerde locatie. Elke hittebron - zoals een gloeilamp, radiator, of zonlicht - kan nitraatfilm ontbranden. Ideaal wordt de film opgeslagen in een metalen bakje met een losse deksel, weg van alles wat brandbaar is.
Vind een professionele, gelicenseerde transferfaciliteit. Contacteer een lokaal archief dat een faciliteit kan suggereren. De Library of Congress biedt een lijst van commerciële bewegende-beeld diensten (zie Referenties hieronder).
Neem contact op met de post, UPS of FedEx gevaarlijke stoffen afdeling over het verzenden van nitraatfilm voordat je de film naar de transferfaciliteit stuurt.
Het overbrengen van nitraatfilm naar digitale video moet gedaan worden met een kathodenstraalbuis (CRT) of een scannende laser. Een CRT scant de film om het beeld vast te leggen. Een projector kan de film tijdens de transfer ontbranden of beschadigen.
Vraag een professionele archivaris in je gebied of het personeel van de transferfaciliteit over het behouden of afvoeren van de originele film. Als je een particulier bent, kun je misschien een lokaal archief vinden dat de originele film in hun faciliteit bewaart.
Het afvoeren van de film vereist het volgen van lokale richtlijnen voor gevaarlijke afvalstoffen. Contacteer het afvalbeheer van je staat om te ontdekken hoe nitraatfilm het beste overgebracht en afgevoerd kan worden.