Sinds de aanvang van de film heeft muziek een integraal deel uitgemaakt van de cinematische ervaring. Voor het avontuur van "sprekende films" werd muziek snel een noodzakelijk hulpmiddel om het verhaal te ondersteunen. Deze conventies zijn filmstandaarden geworden en worden vandaag nog steeds gebruikt.
In de tijd van de stille film waren de enige manieren om uit te drukken hoe een karakterm zich voelde de dialoogkaarten, het gezicht van de acteur en de muziekscore, die allemaal samenwerkten om de benodigde emotie over te brengen. In een stille film, als een personage wat lijkt op een gespannen of dramatische toespraak levert, is gespannen en dramatische muziek zeker om het te begeleiden. In moderne filmmaking geldt hetzelfde.
Muziekscore is een basis en effectieve manier om het drama van een gegeven scène in een film te versterken. Ongeacht het genre (drama, komedie, romantiek), kan een filmscore bijna elke scène toevoegen. In een actiescène zal de muziek de actie matchen in kracht en intensiteit. In een komische scène kan de score verwacht worden om even licht of belachelijk te zijn als de actie die plaatsvindt in de scène.
Aan het begin van een film of scène wordt muziek vaak gebruikt (tezamen met establishing shots) om een toon te zetten, voordat er enige dramatische actie plaatsvindt. Aan het begin van een horrorfilm kunnen shots van een verlaten, lege straat bedreigende, voorspellende muziek hebben, om te laten weten dat de actie die gaat gebeuren heel eng is.
In veel kostuumfilms wordt filmscore of muziek uit die tijd gebruikt om de specifieke tijdperk waarin de film speelt te helpen vastleggen en versterken. Voorbeeld: Een film in de middeleeuwen zal vaak bron- of scoremuziek uit precies die tijd gebruiken die het probeert te hercreëren, wat de kijker verder in die specifieke tijd en plaats verankert.
De muziek-montage is een populaire manier om een grote hoeveelheid informatie in een korte tijd te comprimeren. Het gebruik van een popsongs of score-selectie, vergezeld door thematisch gerelateerde shots (de hoofdpersoon is verdrietig, mensen vallen in liefde, held in training) laat het verhaal vooruitgang maken zonder de dagen, maanden of jaren die het in het echte leven zou kosten voor de daadwerkelijke gebeurtenissen te verloop.
Muzikale misleiding wordt meestal gebruikt in, maar niet beperkt tot, thrillers en horrorfilms; meestal om de kijker in een gevoel van zelfgenoegenheid te wiegen voor een grote schrik. Voorbeeld: De heldin/babysitter loopt de bovenverdieping binnen met kalme muziek, om een moordenaar achter de deur te ontdekken, direct beklemtoond door prikkende, schokkende musique. In een tegenovergesteld voorbeeld loopt de babysitter de trap op, met gespannen en angstaanjagende muziek onder de scène, verwachtend een moordenaar, maar het blijkt alleen de huiskat te zijn.