Voordat de green screen ontwikkeld werd, waren speciale effecten in bioscoopfilms bijna niet aanwezig. Toen ze er waren, waren de effecten op hun best onovertuigend. Echter, de vrij vroege ontwikkeling van blauwe en groene schermen baande de weg naar een nieuw tijdperk van speciale effecten en fantastische filmomgevingen.
De green screen werd pas 10 jaar voor de blue screen gecreëerd, hoewel ze in essentie voor dezelfde functies gebruikt werden. Larry Butler vind de green screen uit voor zijn speciale effecten in de 1940 film "The Thief of Bagdad".
Butler won een Academy Award voor zijn speciale effecten in de film. De prijs was niet alleen voor de green screen effecten, maar ook voor zijn vermogen om de effecten in technicolor te presenteren.
Naast zijn green screen, ontwikkelde Butler ook het proces waarmee effecten gecreëerd werden met het scherm. Deze techniek werd aangeduid als "Chroma Key".
Op basis van Butlers succes met de green screen, werd de blue screen later ontwikkeld door Arthur Widmer in 1950. De eerste film die de blue screen gebruikte was "The Old Man and the Sea" in 1958.
Butler had het direct goed. Filmemakers gebruiken vandaag de dag nog steeds exact hetzelfde proces (met aanpassingen voor digitale effecten, natuurlijk) om lokale speciale effecten te filmen. Hoewel Butler de green screen oorspronkelijk als achtergrond gebruikte, verpakkken filmmakers vandaag de dag vaak requisieten of gebouwen in hetzelfde materiaal om later verschillende gebouwen of objecten toe te voegen.