De sensor in een digitale camera is een fascinerend apparaat met miljoenen kleine fotosites – lichtegevoelige diodes die beelddata verzamelen. Elk definieert een bildelement (pixel). Samen vormen ze een digitaal foto. Beeldsensoren komen in twee constructies: charge-coupled device (CCD) en complementary metal oxide semiconductor (CMOS). CCD en CMOS werken anders; elk heeft sterktes en zwaktes.
Beeldsensoren converteren lichtfononen naar elektrische lading (foto-elektrisch effect). In een CCD-chip wordt de lading per pixel via één of twee uitgangsknooppunten afgeleid, omgezet in voltage, gebufferd en als analoog signaal afgegeven, waarna later digitalisering volgt. Elke fotosite op een CCD verzamelt alleen licht, terwijl CMOS-sensoren informatie per fotosite verwerken en digitaliseren, wat de lichteinzamelruimte beperkt.
Een voordeel van CCD is de global shutter: alle pixels worden tegelijkertijd blootgesteld. Dit levert resultaten op die lijken op film. Bij een panoramaschot van een fietsrenner toont de achtergrond vervaging op zowel film als CCD, terwijl een CMOS met rolling shutter (sequentieel uitlezen) de uitgerekte afbeelding vervormt.
CCD-chips excelleren in lichteinzameling maar verwerken data nauwelijks; ze offloaden via twee uitleekkanalen. CMOS converteert per pixel naar digitaal en kan over veel kanalen uitlezen (8-16). Vergelijk: CCD heeft 1-2 kraantjes, CMOS 8-16 – de wasbak volgt veel sneller.
CCD-sensoren vertonen smearing: helder licht overbelast een hele kolom pixels, lijkt op lensflair. Dit kan creatief gebruikt of geminimaliseerd worden. CMOS is immuun. CMOS-technologie verbetert snel door smartphones, maar CCD blijft uniek voor infrarood- en ultravioletfotografie.