Het stille filmtijdperk (eind 1890s – eind 1920s) heet zo omdat films geen gesynchroniseerde dialogen hadden.
Vertellen beruste op:
Geluid-op-filmtechnologie was nog in ontwikkeling. Het onderscheidt deze periode van het daaropvolgende "sprekende filmtijdperk" dat begon met The Jazz Singer (1927) en de snelle adoptie van gesynchroniseerd geluid.