Toen Arthur Miller The Crucible schreef in 1953, creëerde hij een krachtige allegorie voor de anti-communistische heksenjachten van het McCarthy-tijdperk. Het stuk dramatiseert de heksenprocessen van Salem uit 1692, maar zijn ware doel was het hedendaagse politieke klimaat waar valseschuld, schuld door associatie en de vernieling van reputaties en loopbanen de vrije loop hadden.
Miller trok bewuste parallellen tussen de Salem-procedures en de hoorzittingen van het House Un-American Activities Committee. In beide gevallen overwon vrees en hysterie het behoorlijke proces; beschuldigingen alleen waren genoeg om levens te vernietigen. De toneelschrijver stelde ten doel de onrechtvaardigheid van dergelijke tactieken te onmaskeren en te waarschuwen tegen de gevaren van ongefundeerde beschuldigingen gevoed door politieke paranoia.
Door zijn kritiek in 17e-eeuws Puritaans Nieuw-Engeland te plaatsen, creëerde Miller een tijdloze verkenning van hoe vrees gerechtigheid kan corrumpteren en hoe individuen kunnen weerstaan of succomben aan massahysterie. Het stuk blijft een brandende aanclager van elke tijdperk waar waarheid geofferd wordt aan ideologie.