Spike Lee's Malcolm X opent met een viscerale, woordeloze montage die de thema's van de film in minder dan drie minuten samenvat.
De montage levert niet alleen achtergrondinformatie - het argumenteert visueel dat Malcolm X's reis van Malcolm Little tot El-Hajj Malik El-Shabazz onlosmakelijk verbonden is met Amerika's raciale geschiedenis. De Rodney King-beelden (recents toen de film uitkwam) verbinden expliciet de strijd uit de jaren '60 met de realiteit van de jaren '90.
De reeks eindigt met Malcolms stem: "Ik ben geen leider, ik ben een stem. Ik ben de stem van de stemmen." Deze these vormt de kader voor de hele biopic: geen heldenreis, maar een megafoon voor de onhorenden.